Last Update : Saturday 30 March, 2002 4:06 AM

แมนต้า เพียงเรา

          “Bond... My name is Bond, James Bond” เสียงพระเอกเราแนะนำตัวกับสาวๆ ในงานเลี้ยงฉลองเปิดตัว “Tiger” เฮลิคอปเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุด สามารถบินภายใต้คลื่นสนามแม่เหล็กทำลายล้างที่ถูกยิงมาจาก “GoldenEye” อาวุธอวกาศ ที่ชื่อของมันถูกนำมาเป็นชื่อตอนของหนัง 007 ภาคนี้ด้วย

          ระหว่างที่พระเอกของเรากำลังส่งสายตาปิ๊งๆให้สาวๆอยู่ ไดว์มาสเตอร์ประจำเรือของเราก็โผล่หน้าเข้ามาขัดจังหวะ “เอ่อ... ทุกคนอยากดูแมนต้าไม๊ครับ อยากนะ..คือผมนัดไว้แล้วที่เกาะสต็อร์ค เดี๋ยวเรากลับเรือไปดูกัน ตกลงนะครับ” ว่าแล้วก็หายแว๊ปออกไป เอ่อ..แล้วคุณไม่รอคำตอบเลยเหรอ

          (คือเมื่อเช้าเราลงดำน้ำกันที่ ริชิลิว ซึ่งอยู่ในเขตของอุทยานเกาะสุรินทร์ และตอนนี้เราก็กำลังเดินทางไปดำไดว์เที่ยงที่เกาะตาชัย ซึ่งอยู่ในเขตอุทยานหมู่เกาะสิมิลัน)

          ก่อนเที่ยงนิดหน่อย เรือของเราก็หันหลังกลับ วิ่งมาลอยลำอยู่ด้านตะวันออกของเกาะสต็อร์ค (เกาะตอนเหนือสุดของอุทยานเกาะสุรินทร์) จุดที่มีรายงานว่าเจอแมนต้าเรย์เมื่อเช้าตั้ง 4 ตัว (กลับมาอ่านทะเลไทย บอกว่าแถวนั้นจริงๆมีถึง 6 ตัวด้วยกัน น่ายินดีสุดๆครับ)

          ผมถอดเลนส์มาโครออกจากเฮ้าส์ซิ่ง แทนที่เข้าด้วยเลนส์ไวด์ที่มีตัวคูณเท่ากับ 0.45 ทำให้ตอนนี้กล้องคู่ชีพผมซึ่งปกติความกว้างของการรับภาพ 35 มม. กลายเป็น 15.75 มม. ไปโดยปริยาย (เอา 35 คูณกับ 0.45 น่ะครับ)

          ทุกคนอยู่ท้ายเรือเตรียมพร้อมในชุดมนุษย์กบ ผมก็กำลังกุลีกุจอแต่งตัวหลังประกอบกล้องเรียบร้อย

          แมนต้า...แมนต้า... กัปตันวิ่งพลางตะโกนมาที่ท้ายเรือชั้นสอง

          ตูม...ตูม... กับอีก 17 ตูม และตูมสุดท้ายของผมเอง

          มือขวาถือกล้อง มือซ้ายเข็มขัดตะกั๋ว คือแบบว่าใส่ไม่ทันครับ เรียกว่าลงไปก่อน อย่างอื่นไปจัดการกันต่อใต้น้ำแล้วกัน

          เสียงเคาะแท้งค์ดังมาไกลๆ และทุกคนยกเว้นผมก็ดำน้ำอยู่ไกลๆ ผมมองดูยังไงก็ตามไปไม่ทัน เอาไงดีหว่า...

          ปิ้ง...ผมมีแผนดีๆแล้วล่ะ ผมขึ้นสู่ผิวน้ำทันที

          “บัติ...สุดหล่อ เอาดิงกี้ออกที” ผมชวนน้องคนเรือ 2 คน เอาเรือยางติดเครื่องยนต์ออกไปปฏิบัติการพิเศษของผมเอง

          คนนึงขับเรือ คนนึงเกาะข้างเรือส่องหน้ากากลงใต้น้ำ ส่วนผมนั่งรอสบายๆบนดิงกี้ แต่มีความหวัง...

          บัติโผล่หัวขึ้นมาจากน้ำ “อยู่ใต้เรือพี่” ผมหงายท้องลงทันที ตูม...

          ไปแล้วครับ ผมลงน้ำไปช้าเกินไป

          คราวนี้เอาใหม่ ผมกลัวช้าไปอีก เลยเกาะข้างเรือมันซะเลยอีกคน

          เรือเราเลาะแนวปะการังด้านตะวันออกไปจนสุดหัวแหลมทางด้านเหนือของเกาะสต็อร์ค

          ผมเห็นเพื่อนๆดำกันอยู่ข้างล่างที่ความลึกซัก 60-70 ฟุต ไม่มีร่องรอยแมนต้าซักตัว

          เราเลยกลับลำย้อนลงใต้

          “แมนต้า...พี่” บัติโผล่หัวขึ้นมาตะโกนบอก ผมมองไม่เห็นอยู่ดี

          ผมมองดูรอบๆตัวพลางนึกเอะใจ “เมื่อกี้ก็เจอตรงนี้นี่ฟ่า”

          “ปล่อยผมลงตรงนี้แล้วกัน แล้วกลับเรือได้เลย” ผมบอกน้องสองคน แล้วตัดสินใจเสี่ยงดวงดำลงใต้น้ำ

 

แมนต้า เพียงเรา

ภาพ -	ธราธร โกวิทวณิชชา
กล้อง -	กล้อง Olympus C-4040z เลนส์ Wide angle INON uwl-100 แฟลช Off ระบบถ่าย Auto

 

          ลงมาได้ 35 ฟุต ผมลอยอยู่เหนือแนวปะการังลาดเอียง กระแสน้ำเริ่มแรงขึ้น

          เพื่อไม่ให้คลาดจากตำแหน่งปัจจุบัน ผมมองหมายเป็นกองปะการังสะดุดตาไว้กองนึง พยายามเลี้ยงตัวทวนกระแสให้ลอยอยู่ ณ.ตำแหน่งเดิม

          อะไรขนาดใหญ่บางอย่างค่อยๆโผล่มาจากด้านลึกของแนวปะการัง เค้านั่นเอง “แมนต้า” เย้...ใช่เลย ผมตัดสินใจไม่ผิด

          เค้าค่อยๆบินๆว่ายๆผ่านข้างๆผมไปช้าๆ

          ส่วนผมตาดูมือพยายามแกะฝาครอบเลนส์ออก ทำไมแกะยากจังวุ้ย...

          เกือบไม่ทัน ผมเล็งตามไปด้านหลัง ครั้งแรก วูบ...วูบ... สัญญาณบอกว่าโฟกัสไม่ได้

          ครั้งที่สอง วูบ...วูบ... ยังไม่ได้อีก เนื่องจากสีสันเค้ากลืนกับท้องทะเลทำให้กล้องหาความต่างของสีเพื่อโฟกัสยากขึ้น

          ครั้งที่สาม แว้บ...ไปสีเขียวติดร่า ปี๊บ...เกือบถ่ายไม่ทัน โอ...ขอบคุณน้องกล้องที่รัก

 

Copyright © 1999-2001 TalayThai.com All right reserved.