Last Update : Thursday 12 July, 2001 4:57 AM

Whale Shark Trilogy
เกริ่นนำ ทะเลอันดามัน พ.ศ.2540 เมือง Cape Town พ.ศ.2371 อ่าวสยาม พ.ศ.2462 ห้องเรียนคณะประมง พ.ศ.2540 ทะเลอันดามัน พ.ศ.2540 จุดจบเจ้าพ่อ...ฉลามวาฬ
ฉลามวาฬ ... ยักษ์ใหญ่ใต้สมุทร กินหูฉลาม Whalesharkthai.com

อ่าวสยาม พ.ศ.2462

          บุญมาอยู่บนเรือฉลอมลำเก่าที่ใช้มาแล้วหลายปี จนไม้บางชิ้นแตกเปื่อยยุ่ย ลมพัดใบกางตึงพาเรือ แหวกลู่น้ำไปอย่างรวดเร็ว ข้างกายเฒ่าทะเลคือสวิงและข่ายกองทับซ้อน สายตาแกมองจับจ้องไปขอบฟ้าที่มีเสาไม้ไผ่ตั้งระเกะระกะ นั่นคือ "โป๊ะ" เป้าหมายในการจับปลาวันนี้

          "ลุง? จะเอาสวิงลงเลยหรือเปล่า" ไอ้เกิดหลานชายร้องถามมาเมื่อเรือเข้าไปใกล้โป๊ะ ตะวันยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลง ขณะที่บุญมาหันไปมองเกาะจิกที่ตั้งอยู่เบื้องหลัง ไกลออกไปเป็นฝั่งจันทบูรณ์ แกรู้ดีว่าน้ำทะเลแถวนี้ลึกตั้งสิบวา (ประมาณ 15-16 เมตร) จัดว่าค่อนข้างลึกกว่าโป๊ะอื่น แต่สิ่งที่เฒ่าทะเลหวังคือปลาขนาดใหญ่กว่าทั่วไปในท้องตลาด แกจึงตัดสินใจมาปักไม้ไผ่แถวนี้ แม้มันจะยากกว่าบริเวณอื่นที่เพื่อนบ้านเขาทำกัน

          "รอเดี๋ยว ขอข้าดูปลาก่อน" บุญมาตัดสินใจกระโดดเกาะไม้ไผ่ ก่อนปีนป่ายขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ขึ้นไปสูงพอจะมองเข้าไปในปากโป๊ะ เฒ่าทะเลแทบมือเท้าอ่อนพลัดตกจากไผ่สามสี่ลำนั้น เพราะสิ่งที่แกเห็นคือ เงาทะมึนของสัตว์ตัวหนึ่ง ซึ่งแกอยู่กับทะเลมาหลายสิบปีแล้วไม่เคยพบเคยเห็น บุญมาได้แต่เกาะโป๊ะอ้าปากค้าง มองดูเงาของปลาใหญ่ที่ว่ายวนในนั้น

          "ลุงทำไมเงียบไป อย่าช้าข้าหิวข้าว" ไอ้เกิดร้องเตือนมาจากเรือพลางรื้อกองสวิงออกมาเตรียมพร้อมก่อนจะมองอย่างสงสัยเมื่อไม่ได้รับคำตอบ "ลุง!!?" มันตะโกนย้ำไปอีกทีหนึ่ง แล้วเดินด้วยความสงสัยมาข้างเรือ "อะไร โป๊ะแตกเหรอ?" เกิดทำหน้าแหยเพราะรู้ดีว่าโป๊ะแตกขึ้นมาครั้งใด มันกับลุงต้องทำงานกันหามรุ่งหามค่ำเพื่อซ่อม เพราะมันหมายถึงปลาที่เอาไปเป็นอาหาร และเอาไปขายหาเงินมาซื้อเสื้อตัวใหม่อวดอีนวลสาวข้างบ้าน "ลุง!!?" มันตะโกนถามสุดเสียง เมื่อผู้เป็นลุงยังไม่ตอบมาสักที

          บุญมาไม่ได้ละสายตาจากปลาตัวนั้น ขณะพยายามอ้าปากบอกหลานชาย "เปล่าไอ้เกิด ไม่แตก ติดปลาด้วย" "ก็ดีสิ เยอะมั้ย เดี๋ยวข้าจะได้เอาสวิงลง" "ไม่เยอะ...ตัวเดียว" "เฮ้ย!!? ตัวเดียวจะไปพอกินอะไร" ไอ้เกิดทำหน้ามุ่ยก่อนเกาหัว ถามด้วยความสงสัย "แล้วลุงรู้ได้ไงว่ามีตัวเดียว มองเห็นเรอะ" "เห็นว่ะ ไอ้เกิด" "สงสัยตัวใหญ่สิหรือจะเป็นกระเบนยักษ์อย่างของทิดสุข" ใจไอ้เกิดหวนคิดไปถึงกระเบนตัวใหญ่ที่ทิดสุขคนหาปลา บ้านคุ้งวิมานจับมาได้ เห็นเขาเล่าว่ากว้างตั้งสองสามวา เล่นเอาฮือฮาไปทั้งเมือง

          "ตัวกี่วา ใหญ่เท่าของทิดสุขมั้ย?" ไอ้เกิดร้องถาม พลางใจเริ่มเต้นแรง ถึงแม้เนื้อปลากระเบนจะขายไม่ได้ราคา แต่มันยังพอเอาไปคุยอวดอีนวลได้ "สี่วาถึงไหม?" มันร้องถามไปอีก ขณะพยายามคว้าไม้ไผ่เพื่อปีนขึ้นไปดูบ้าง "ใหญ่กว่า" เสียงบุญมาเอ่ยเหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว "กี่วา ห้าหกวาเรอะ" "ใหญ่กว่า" ไอ้เกิดชะงักจากการปีนป่ายโป๊ะ บ่นพึมพำว่าโคตรปลาอะไรจะใหญ่ปานนั้น แล้วรีบสาวมือพาตัวขึ้นข้างกายลุง

          "เฮ้ย ! ! ! ?" เสียงมันร้องสุดเสียง เมื่อมองลงไปในโป๊ะ ผิดจากบุญมา ไอ้เกิดระงับใจไม่อยู่ หล่นตูมลงมาในทะเล เฒ่าทะเลรีบปีนลงไปลากหลานชายขึ้นจากน้ำ ทุบหลังอั้กๆให้ ขณะที่เกิดสำลักจนหูตาแดง "บุญของมึง ไอ้เกิด ไม่ได้ตกลงไปในนั้น" แกพึมพำขณะคิดไม่ตกว่าจะเอายังไงกับเจ้าปลาตัวนี้ดี

          "ปลาใหญ่ติดโป๊ะบุญมา" เสียงร่ำลือ ดังตั้งแต่บางกะชัยยันแหลมสิงห์ ตลอดหน้าหาดไปอีกหลายต่อหลายคุ้ง "ใหญ่มั้ย เท่าทิดสุขหรือเปล่า" "ใหญ่กว่า ไม่ใช่กระเบนด้วย ไอ้เกิดมันเห็นแล้วถึงกับจับไข้ บอกว่ายาวตั้งสิบวาเห็นจะได้" "ฮ้า!!? ปลาอะไรของเอ็งจะใหญ่ปานนั้น" "ไม่เชื่อไปดูเองสิวะ ชาวบ้านเขากำลังออกเรือไปกันใหญ่แล้ว"

          ต่อหน้าสายตานับร้อยคู่ ปลาใหญ่ว่ายวนไปมาในโป๊ะของบุญมาใกล้เกาะจิกกลางอ่าวสยาม มันถูกทิ้งอยู่ในนั้นถึงเจ็ดวันก่อนที่เจ้าของโป๊ะจะตัดสินใจใช้ปืนยิงทิ้ง ความจริงแล้วแกไม่อยากทำแต่จำใจ หนึ่งคือเพราะไม่กล้าลงไปจับปลาในโป๊ะ จะเปิดให้ปลาออกไปก็ทำไม่ได้ ในที่สุดหลังจากบนบานขอโทษเจ้าพ่อทะเลแล้ว บุญมาจึงตัดสินใจสังหารปลาตัวนั้น แต่ไม่ก่อนที่ฝรั่งหลายคนที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินสยามจะได้มาเห็นประจักษ์แก่สายตา ทุกคนบอกว่านี่คือปลาใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็น ขนาดมันใหญ่จนไม่มีเรือลำใดลากกลับเข้าไปฝั่งได้ต้องปล่อยให้จมดิ่งลงใต้ท้องทะเลใกล้โป๊ะแห่งนั้น

          ไอ้เกิดได้พาอีนวลมาดูปลาตัวนั้น และสาวเจ้าก็ตะลึงสมใจหวัง หากแต่มันและบุญมาไม่รู้เลยว่านอกจากชาวบ้านหลายร้อยคนที่ร่วมตกอกตกใจกันแล้ว ยังมีคนทั้งโลกตกตะลึงในปลาที่เขาทั้งคู่จับได้ เพราะรายงานยืนยันของมิสเตอร์ Hugh Smith บอกว่าฉลามวาฬตัวนั้นยาว 15-16 เมตร พร้อมน้ำหนักที่ชั่งไม่ได้แต่แน่ใจว่าหนักกว่า 11 ตัน (ฉลามวาฬขนาด 12.5 เมตรหนักมากกว่า 11 ตัน)

          ฉลามวาฬตัวที่บุญมาและไอ้เกิดจับได้คือปลาใหญ่ที่สุดเท่าที่มวลมนุษยชาติได้เคยรู้จัก ยังคงเป็นสถิติโลกในปัจจุบัน......และอาจต่อเนื่องไปในอนาคตอันไม่มีที่สิ้นสุด

          บันทึกบทที่สองของมนุษย์กับฉลามวาฬเกิดขึ้นกลางทะเลสยาม

 

Copyright © 1999-2001 TalayThai.com All right reserved.