Last Update : Friday 23 March, 2001 10:42 AM

กำเนิด...เต่ามะเฟือง
พุทธศักราช 2500 พุทธศักราช 2536 พุทธศักราช 2537 พุทธศักราช 2541 พุทธศักราช 2542 กำเนิดเต่ามะเฟือง (1) กำเนิดเต่ามะเฟือง (2) ที่มาของเรื่องราว
เต่าทะเล Talay WallPaper คำถาม - คำตอบ

พุทธศักราช 2541

          "วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำนองเต็มตลิ่ง พวกเราทั้งหลายชายหญิง สนุกกันจริงวันลอยกระทง" เสียงเพลงดังลั่นจากชายหาด สลับกับดอกไม้ไฟถูกจุดขึ้นไประเบิดปังกลางฟ้า กลายเป็นประกายคล้ายดอกไม้หลากสี ในสายตามนุษย์ภาพเช่นนี้งดงามนัก แต่ในสายตาของเต่ามะเฟือง...นั่นคืออันตราย

          แม่เต่าลอยตัวอยู่นอกชายฝั่ง หลังจากสี่ปีผ่านไป เต่ามะเฟืองว่ายกลับมาตามเส้นทางเดิม แต่คราวนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะทะเลที่เธอผ่านมามีสิ่งกีดขวางเต็มไปหมด กลางวันเต็มไปด้วยเรือประมงและเรือท่องเที่ยว เสียงเครื่องดังกระหึ่มไปทั่วท้องน้ำ บางครั้งอวนลากขนาดใหญ่พุ่งผ่านไปเฉียดกายเธอ กลางคืนทะเลเต็มไปด้วยแสงไฟจากเรือไดต่าง ๆ หลายครั้งเธอเกือบติดอวนล้อมกลางคืน

          นักวิทยาศาสตร์บอกว่าเต่ามะเฟืองเดินทางเข้ามาชายฝั่ง โดยใช้ความทรงจำจากสนามแม่เหล็กโลก แสงดาว และแสงจันทร์ เป็นเครื่องนำทาง แต่สำหรับแม่เต่าตัวนี้ เธอยังต้องอาศัยปาฏิหาริย์ ถึงสามารถหลุดรอดจากเรือนับหมื่นลำที่วิ่งทำการประมงทั่วชายฝั่งอันดามันมาได้

          เธอกลับมาที่ชายฝั่งเดิม...และเช่นเคย แม่เต่าไม่สามารถขึ้นสู่ชายฝั่ง เธอต้องปล่อยไข่กลางทะเลอีกครั้งหนึ่ง เธอทนให้เป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว เต่ามะเฟืองเริ่มว่ายเลียบฝั่งขึ้นด้านเหนือ หาดเดิมของเธอจากไปแล้ว...จากไปตลอดกาล ถึงเวลาหาหาดแห่งใหม่ ถ้าอยากให้ตัวเองได้เป็น "แม่"

          ไม่นานนัก เธอสังเกตเห็นหาดยาวเหยียด ไม่มีแสงไฟจ้า ไม่มีตึกสูงเสียดฟ้า ณ ที่แห่งนี้ เสียงคลื่นและใบสนเสียดสีกันยังคงได้ยินไปไกล เต่ามะเฟืองดีใจ เธอว่ายรี่เข้าไปใกล้หาด อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว พยายามอีกหน่อย แม่เต่าเข้ามาจนถึงเขตน้ำตื้น ไม่กี่เมตรจากชายฝั่ง เธอรอจังหวะให้คลื่นซัดแรงพาตัวเองเข้าไปใกล้ขึ้น อีกนิดเดียว...

          หาดที่เต่ามะเฟืองชอบวางไข่มีลักษณะชัน น้ำลึก และมีคลื่นแรง ทั้งนี้เพราะเธอมีขนาดใหญ่มาก หากเป็นหาดน้ำตื้น แม่เต่าต้องออกแรงเดินเป็นระยะไกล ไม่สามารถใช้คลื่นช่วยหนุนส่งตัวเองได้

          ในที่สุด เต่ายักษ์โผล่พ้นน้ำ เธอออกแรงเดินไปที่ทิวไม้ ยากยิ่งนัก...ขาเหมือนใบพาย ไม่เหมาะสำหรับเดินบนพื้นเลยแม้แต่น้อย แต่แม่เต่าไม่มีทางเลือก จะเป็นชั่วโมงหรือสองชั่วโมง ในระยะทางเพียงยี่สิบสามสิบเมตร เธอก็ต้องพยายาม

          ใกล้เข้าไปแล้ว แม่เต่าคิด ใกล้ความจริงที่เธอจะได้วางไข่เป็นครั้งแรก ถึงเวลาที่ไข่หลายสิบใบจะฝังอยู่ใต้ผืนทราย เพื่อรอเวลาให้ลูกน้อยถือกำเนิด อีกเพียงไม่กี่เมตรเธอจะถึงจุดที่หมายตาไว้ ใต้ต้นโพธิ์ทะเลใหญ่เหนือเขตน้ำขึ้นสูงสุด เธอแน่ใจว่าถ้าวางไข่บริเวณนี้ น้ำทะเลไม่มีทางท่วมถึงจนทำให้ไข่เน่า

          แสงไฟฉายวาบเข้าตา เด็กหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งร้องเอะอะด้วยความดีใจ "เฮ้ย!!? เต่าขึ้นโว้ย นั่นไง...อยู่ตรงนั้น!!?" สิ้นเสียงของเขา ผู้คนหลายสิบที่มาร่วมเทศกาลดูเต่าขึ้นวางไข่ ต่างพากันดีใจวิ่งรี่เข้ามา พวกเขาบางคนรอมาหลายคืนแล้ว ยังไม่เห็นเต่าแม้แต่ตัวเดียว

          "อย่าฉายไฟค่ะ...อย่าเพิ่งถ่ายรูปนะคะ เงียบไว้ก่อนค่ะ เดี๋ยวเต่าตื่น" เด็กสาวคนหนึ่งพยายามร้องบอก เธอตั้งใจมาดูเต่าวางไข่เต็มที่ แต่ผิดกับคนอื่นเพราะเธอค้นคว้ามาก่อน หนังสือที่อ่านมีมากพอจะบอกว่าเวลาดูเต่า ห้ามส่งเสียงหรือฉายไฟระหว่างเต่ากำลังเดินขึ้นจากน้ำ มิฉะนั้นเต่าจะตื่นตกใจแล้วกลับลงทะเลในทันที ทางที่ถูกต้องรอให้เต่าขุดหลุมให้เสร็จจนเริ่มวางไข่ หลังจากนั้นเราสามารถเข้าไปดูจนใกล้หรือถ่ายภาพได้

          ปัญหาคือไม่มีใครฟังเธอ บางคนยังหันมาคล้ายจะถามว่าแกเป็นใครกัน...มาสั่งชั้นได้ไง? บางคนเข้าไปนั่งยิ้มข้างเต่าพร้อมร้องเรียกให้เพื่อนช่วยถ่ายภาพ แสงแฟลชวูบสว่างจ้า แม่เต่าไม่ลังเลใจอะไรอีกแล้ว เธอหันหลังกลับมุ่งสู่ทะเล

          "เต่าไงลูก...นี่ไง หนูขึ้นไปขี่เต่า เดี๋ยวพ่อจะถ่ายภาพให้" ชายวัยกลางคนจัดแจงอุ้มเด็กน้อยวัยสี่ขวบ ขึ้นไปนั่งบนหลังแม่เต่า ก่อนยกกล้องถ่ายรูป "ยิ้มหน่อย เดี๋ยวพ่อจะเอาไปให้แม่กับคุณยายดู บอกว่าหนูได้ขี่เต่าด้วย"

          เมื่อเต่ากลับลงทะเล ฝูงคนแยกย้ายกลับบ้าน เกือบทุกคนบนใบหน้ามีรอยยิ้ม คืนนี้โชคดีจัง ได้เห็นเต่าตัวใหญ่ด้วย อย่างนี้สิคุ้ม เห็นแล้วรักธรรมชาติขึ้นอีกเยอะเลย พวกเขายิ่งอิ่มอกอิ่มใจมากขึ้น เมื่อเห็นผู้เป็นพ่อสอนลูกว่า "หนูรู้มั้ย...เต่าทะเลหายากมากนะ ใกล้จะสูญพันธุ์แล้วด้วย หนูโชคดีมากเลยที่ได้เห็น"

          ผู้คนในวันนั้น เดินทางมาท่องเที่ยวเชิงนิเวศ พวกเขาไม่ได้ทิ้งอะไรไว้บนผืนทรายนอกจากรอยเท้า ไม่ได้เก็บอะไรกลับไปยกเว้นความทรงจำ พวกเขามาเพื่อเรียนรู้จากธรรมชาติ แต่ในการเรียนรู้ครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาเลย ไม่ได้มีความรู้พื้นฐานแม้แต่น้อย พวกเขามาเพราะได้ยินเสียงร่ำลือเรื่องเทศกาลเดินเต่า มาเพราะต้องการให้เห็นประจักษ์ตา

          คนสี่สิบกว่าคนกลับไปพร้อมกับความรู้สึกรักธรรมชาติ ได้เห็นเต่าทะเลด้วยสายตาตนเอง แม้มีเพียงสองสามคนที่รู้ว่าเต่าที่เห็นคือเต่ามะเฟืองก็ตามเถอะ อย่างน้อยพวกเขาก็ได้ประสบการณ์ที่ดี เพียงแต่ว่า...ประสบการณ์ครั้งนี้คุ้มกันมั้ย? ไม่มีใครพยายามตอบคำถามหรือแม้เพียงคิดถึง

          กลางดึกคืนนั้น แม่เต่าปล่อยไข่ทุกใบ...ทิ้งกลางทะเล

Copyright © 1999-2001 TalayThai.com All right reserved.