ส้นตึกแสนเปรี้ยวเที่ยวเกาะเต่า

Last Update : Wednesday 7 March, 2001 0:56 AM

ส้นตึกแสนเปรี้ยวเที่ยวเกาะเต่า

          ชั้นเป็นสาวส้นตึก

          นอกจากส้นตึกแล้ว ชั้นยังใส่สายเดี่ยว นิสัยแสนเปรี้ยว ทริปนี้ชั้นจะไปเที่ยวเกาะเต่า

          ....

          เกริ่นนำมาอย่างนี้ ตรงไหมครับ? คิดอยู่ตั้งนานว่าจะขึ้นเรื่องยังไงดีนะ? ทีแรกกะว่าจะแต่งนิยาย แต่งไปแต่งมาปกสีชักเริ่มจางลง...จางลง จนกลายเป็นสีขาวเฉยเลย ไม่กล้าเอาลง "ผู้จัดการ" ครับ กลัวโดนบก.ไล่ออกแล้วจะหมดที่ทำกิน เลยเขียนแบบธรรมดา แต่จะเติมมุขล่อแหลมธรรมะบ้าง เพื่อให้สมเป็นบทความช่วงพระพุทธรูปสูงที่สุดในโลกถูกทุบทิ้ง

          เรามาดูตัวละครอันเป็นบุคลสมมุติ ตัวแทนของสาวสมัยใหม่ทั้งหลาย คุณเธอเป็นสาววัยจบมหาลัยได้ไม่ถึงปี หน้าอาจไม่ค่อยสวยเพราะหมวยไปนิด แต่แน่นอนว่าหุ่นต้องดีขยี้ใจชาย (อูย...ขยี้ใจผมเถอะ) ใส่เสื้อผ้าก็เหมือนไม่ใส่ เฮ้ย...ใส่ครับใส่ แต่ใส่แบบน้อยชิ้น กางกางก็ต้องสั้นอวดเรียวน่องผ่านหัวเข่าจรดโคนขาขาวผ่อง แขนเสื้อไม่ต้องมี ไม่งั้นเดี๋ยวไม่เห็นหัวไหล่และต้นแขนกลมกลึงประดุจงาช้าง ใส่นาฬิกาเรือนโตนิดหนึ่ง สวมรองเท้าส้นสูงๆ หนาๆ จะเดินไปไหนก็ต้องเขยกไป คล้ายกับสาวจีนรัดเท้าจิ๋วในสมัยก่อน (เค้าเรียกวัฏจักรแฟชั่นครับ)

          สาวคนนี้ชอบเที่ยวโดยเน้นแหล่งธรรมชาติเป็นพิเศษ ชื่นชมป่าไม้แสงแดดสายลมเฉื่อย ตรงนี้มีวงเล็บนิดหนึ่งว่าแต่ต้องสบายนะ มีแอร์ มีตู้เย็น โทรศัพท์ โทรทัศน์ ห้องน้ำสวยๆ อินเตอร์เน็ตด้วยยิ่งแจ๋วใหญ่ ว้าย...ชักโครกนั่งยองๆ ชั้นรับไม่ได้ เสียอิมเมจหมด

          เมื่อมองแหล่งท่องเที่ยวทั่วไป เกาะสุรินทร์เกาะสิมิลันแสนลำบาก ใช้ห้องน้ำรวม บ้านก็ไม่มีแอร์ อย่างนั้นถ้าดึกๆ ร้อนขึ้นมาแล้วชั้นจะทำยังไง? จะนุ่งผ้าขาวม้านอนก็กลัวฝันร้าย (ไม่ร้ายหรอกอีหนูเอ๊ย... ตื่นมาแล้วเจอหนุ่มนอนข้างๆ แค่นั้นเอง)

          ครั้นจะไปเกาะสมุยเกาะพะงัน สาวส้นตึกคนนี้รู้สึกว่าโหลไป กลับไปคุยให้ใครฟังคงถูกมองหน้าถามว่าเครือฟ้าหรือเธอ? เค้าเที่ยวกันมาตั้งแต่สมัยชายกลางยังเด็ก แล้วเราไปที่ไหนดี? เอ...เคยได้ยินว่ามีเกาะอยู่กลางอ่าวไทย ยัยแพ๊ตเพิ่งไปมา บอกว่าชื่อ "เกาะเต่า" สวยงามวิไลเลิศล้ำมาก น้ำทะเลงี้ใสปิ๊งๆ เลย

          การเดินทางของสาวสายเดี่ยวทำได้หลายแบบ เช่น อ้อนหนุ่มให้ขับรถไปให้ อ้อนพ่ออ้อนแม่ขอให้คนรถขับไปส่ง สาวคนนี้ไม่มีหนุ่ม พ่อแม่มีแต่อ้อนแล้วไม่สำเร็จ โชคดีมีเพื่อนอีกสองคนที่พร้อมใจจะไปด้วย เลยตกลงใจนั่งรถไปกับเพื่อน

          หนทางไปเกาะเต่าเล่นไม่ยาก ขับรถไปให้ถึงเมืองชุมพรเป็นใช้ได้ จากนั้นยิ้มหวานถามจราจรคนดีว่าพี่คะ...อย่ายึดเลยค่ะ หนูเพิ่งได้ใบขับขี่มา ได้ยินว่าคนชุมพรใจดีทุกคน เอ..คุณจราจล...เอ๊ย...จราจรขา ท่าเรือไปเกาะเต่าทางไหนคะ? ช่วยชี้ทางชีวิตให้หนูที

          ถ้าสาวคนนี้ขับรถสปอร์ตเปิดประทุนรุ่นมีคอมเพรสเซอร์ ไม่เกิน 5 ชั่วโมงคงถึงแน่ แต่ถ้าเธอเล่นกระบะเทอร์โบคงใช้เวลาสัก 6 ชั่วโมงนิดๆ ปัญหาคือเรือเร็วไปเกาะเต่าออกจากท่าตอน 7.30 นาฬิกา เรืออื่นก็มี เช่น เรือนอนวิ่งตอนใกล้เที่ยงคืนถึงเช้าพอดี แต่เราเป็นสาวทันสมัยขืนนั่งเรือท่อกแท่กไป เสียมาตรฐานการดำรงชีพหมด

          แต่ถ้าสาวส้นตึกขับรถมากลางดึก เพื่อขึ้นเรือบึ่งให้ทันเช้าตรู่ รู้สึกจะไม่ปลอดภัยไปนิด ต่อให้มาสามคนอาจเจอชายโฉดหกคนก็ได้ เราขับรถมาล่วงหน้าหนึ่งวันดีกว่า แวะพักที่ "ชุมพรคาบาน่า" ห้องนอนสบายใช้จ่ายแค่ห้องละ 1,260 บาทแถมอาหารเช้าด้วย อ้อนคุณผู้จัดการหนุ่มสักหน่อย เย้ๆ ได้ลดเปอร์เซนต์แถมกล้วยเล็บมือนางให้กินหนึ่งหวี

          ตื่นเช้ารีบกินข้าวฟรี ไม่งั้นเดี๋ยวหิวท้องกิ่วไม่รู้นะ อิ่มท้องพุงกลมแล้วขับรถต่อไปท่าเรือ ใช้เวลาจากคาบาน่าไม่เกินครึ่งชั่วโมง (เผื่อไว้หน่อยหากคุณเป็นสาวน้ำนิ่งไหลลึก) มาถึงท่าเรือแล้วรถของเราฝากเค้าไว้ได้ มีบริการฝากรถ บางแห่งก็เสียตังค์ บางแห่งก็ไม่เสีย (มีหลายแห่งเพราะท่าเรือแถวนั้นมีหลายที่) แต่ถ้าส้นตึกผู้ใดคิดจะจอดรถทิ้งไว้ข้างทางโดยไม่ฝาก กลับมามีหวังร้องไห้เพราะรถคู่ใจได้หายไปแล้ว คราวนี้แหละน้อง มีหวังได้หิ้วรองเท้าเดินกลับกรุงเทพฯ จากส้นตึกกลายเป็นน่องโป่งแฟนทิ้งเลยแงๆ

          ค่าเรือไปเกาะเต่ามีหลายราคามาก แต่เราสาวปรู้ดปร้าดต้องนั่งเรือบึ่งชั้นดี ราคา 450 บาทต่อเที่ยว พอขึ้นเรือไปไหงเป็นงี้นะ ที่นั่งก็ไม่มีเบียดกันแน่น เขียนไว้ข้างเรือว่านั่งได้ 45 คน นับยังไงก็ได้ตั้ง 60 กว่าคน ล้นจนแทบต้องปีนไปนั่งบนหลังคาเรือ กรมเจ้าท่าจ๋า...อยู่ไหน? อย่างนี้เรือล่มขึ้นมาสักครั้ง มีหวังวัวจมน้ำตายหมดฝูงถึงจะได้ล้อมคอก

          เอ้า...ไหนๆ ก็มาแล้ว ถอดรองเท้ามานั่งทับก็ได้ กางเกงจะได้ไม่เปื้อน อูย...ทำไมเรือกระโดดอย่างนี้ มีคลื่นนิดหน่อยเอง สะโพกหนูครากหมดแล้ว โหดกว่านั่งรถบนถนนรุ่นใหม่ รับน้ำหนักรถบรรทุกได้ 30 ตันเสียอีก

          หลังจากเวลาผ่านไปชั่วโมงครึ่ง สาวน้อยคนนี้มาถึงเกาะเต่า เดินลงท่าเรือลูบบั้นท้ายป้อยๆ เจอผู้คนฝูงใหญ่เข้ามารายล้อม น้องคนสวย...บังกาโลพี่ดีกว่า นี่ไงพี่มีรูปให้ดูเป็นอัลบั้มเลย เห็นมั้ยห้องหรูอยู่สบาย ติดหาดกลิ้งกายไปไม่กี่รอบก็ถึง ของผมอยู่บนเขาวิวดีชะมัด กลิ้งได้เหมือนกัน แต่ไม่ถึงหาด...มีก้นเหวรอรับแทน น้องอยากรู้ว่าห้วงรักเหวลึกเป็นไง? ไปนอนบังกาโลพี่สิ

          นางเอกของเราพิจารณาดูค่าใช้จ่าย เพื่อนเราไปนางยวนนอนห้องแอร์หลังละสามพันกว่าบาท แต่เรามันจนไม่เหมือนเพื่อน ขืนนอนอย่างนั้นมีหวังหน้ามืด อยู่บนเกาะเต่านี่แหละ หลังนี้เท่าไหร่คะพี่? อุ้ย...สามร้อยห้าสิบเองเหรอ มีห้องน้ำส่วนตัวไฟปั่นทั้งคืนแน่นะ? ตกลงหนูไปนอนที่รีสอร์ทพี่ก็แล้วกัน

          ถึงเวลาแบกเป้ขึ้นรถ แท๊กซี่บนเกาะเต่าเป็นรถกระบะไม่มีหลังคา เปิดรับลมซู่ซ่าแดดกระทบผิวกายปิ๊งๆ เอ้า...ออกเดินทางได้ วิ่งไปสักหน่อยจากถนนคอนกรีตกลายเป็นถนนลูกรังเฉยเลย พี่...แฟนหนูดุนัก นายตำรวจด้วย พี่เอาหนูไปขาย มีหวังเป็นเรื่องแน่

          นั่งรถมาได้ไม่เกิน 2 กิโลเมตร ถึงที่พักแล้วจ้า ค่าแท็กซี่สามคนเก้าสิบบาท อ๋อย...ทำไมแพงอย่างนั้นล่ะพี่ ลดให้หนูหน่อยเถอะ ว้า...ลดไม่ได้เหรอ เอ้า...เอ้า...จ่ายก็ได้

          ค่าแท๊กซี่ลดไม่ได้เพราะเป็นมาตรฐานเกาะเต่า เราเดินเข้าบังกาโลดีกว่า ห้องอยู่ไหน? เดินไปเรื่อยจากที่จอดรถกว่าจะถึงชายหาดไกลชะมัด อย่างนี้จะไปเที่ยวยังไงล่ะเนี่ย? สงสัยต้องเช่ามอเตอร์ไซด์สักคัน ไม่งั้นมีหวังเดินกันส้นตึกสึกหมด

          สักวันหนึ่งเราจะโต๊เราจะโต แต่วันนี้บังกาโลของเรายังไม่โต สาวน้อยมองดูห้องแล้วสงสัยว่าเหมือนกับภาพที่ดูในอัลบั้มที่ท่าเรือยังไงนะ? ในห้องมีเตียง...นั่นใช่ แต่เตียงในภาพฟูกสูงตั้งคืบ ของจริงสูงแค่หนึ่งองคุลี แถมยังมีแอ่งตรงกลาง บอกการใช้งานที่ผ่านเวลาอันเนิ่นนานเท่าๆกับอายุบังกาโล

          เตียงกว้างหนึ่งวาสองศอก นอนกันสามคนอบอุ่นชะมัด จากขอบเตียงไปผนังมีเนื้อที่อีกหนึ่งวา วางเป้ได้สามใบเต็มพอดี ไหนลองดูห้องน้ำสิ โอ้...มีโถส้วมด้วย แต่ไม่ยักมีฝา ฝักบัวสวยงามแต่น้ำไหลริน ไม่เป็นไรซักแห้งบ้างก็ได้เปลี่ยนบรรยากาศ

          ถึงเวลากินข้าวเที่ยง ขืนเดินตากแดดเปรี้ยงๆไปรอแท๊กซี่ มีหวังเสียชีวิตระหว่างทาง กินที่ร้านอาหารรีสอร์ทนี่แหละ...ง่ายดี

          ร้านอาหารบรรยากาศธรรมชาติ มียกพื้นพร้อมหมอนขวาน ให้นอนเกลือกกลิ้งได้สบายใจ แต่ไม่รู้เหมือนกันว่ามีคนกลิ้งมาแล้วกี่คน? ได้กลิ่นตุๆ จากฟูกรัญจวนใจไม่น้อย เราไปนั่งเก้าอี้บนหาดดีกว่า ไหนคะ...ขอดูเมนูหน่อย?

          ว้าย...อกอีแป้นแตก ข้าวผัดกะเพราจานละ 60 บาท ข้าวผัดเฉยๆ ก็ 60 บาท กินเข้าไปได้ไงเนี่ย? เรากินอาหารฝรั่งดีกว่า นี่ไง...แฮมเบอร์เกอร์ มีเนื้อหมูมั้ย...กินเนื้อวัวเดี๋ยวติดโรควัวบ้า มีใช่มั้ยคะ? งั้นขอเบอร์เกอร์หมูหนึ่งที่ วิธชีสด้วยนะ เอาเฟรนซ์ฟรายด้วย ค่าชีสเพิ่ม 10 บาท ค่ามันฝรั่งเพิ่มอีก 15 บาท รวมแล้วราคา 85 บาทพอดี

          สั่งน้ำกินดีกว่า มาแล้วเลมอนเช้คสุดพิสดาร หน้าตาเหมือนมะนาวปั่นถุงละสิบบาทดีๆ นี่เอง แต่ราคา 40 บาทบนเกาะเต่า ไม่เป็นไรถือว่ามากินบรรยากาศ แฮมเบอร์เกอร์ก็มาแล้ว อร่อยดีใช้ได้แฮะ

          ระหว่างกินข้าวเที่ยง สาวน้อยกวาดสายตาไปรอบๆ มองเห็นฝรั่งหลายคนเกลือกกลิ้ง บ้างนอนบนฟูกในร้าน มีหนังสือหนึ่งเล่ม พร้อมน้ำหนึ่งแก้วที่คาดว่าสั่งมาสี่ชั่วโมงแล้ว เพราะน้ำแข็งละลายไม่เหลือแม้ไอน้ำเกาะข้างแก้ว บนชายหาดมีแหม่มหลายคน อุ้ย...คนนั้นไม่ใส่เสื้อนี่นา โอ้...เบ้อเริ่มเทิ่มดีแท้

          กินข้าวแล้วถึงเวลาซิ่ง เริ่มจากไหนก่อนดีล่ะ? อย่างแรกต้องหาพาหนะ สมัยเรียนเราจิ๊กมอเตอร์ไซด์เพื่อนขับร่อนรอบมหาลัยตั้งหลายครั้ง จะไปยากอะไรกัน เช่ามอเตอร์ไซด์ดีกว่า

          ค่าเช่าวันละ 180 บาท ถูกกว่านี้ก็มี แต่สภาพดูแล้วย่ำแย่ ยอมจ่ายแพงเพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีกว่า โฆษณาเค้าบอกไว้ มอบบัตรประชาชนให้ลุงเจ้าของ ถึงเวลาซิ่งทั่วเกาะเต่าแล้ว

          แผนที่เกาะเต่ามีให้หยิบทั่วไป ท่าเรือก็มี ตามโต๊ะทัวร์ก็มี เราเริ่มจากแม่หาดก่อนแล้วกัน ตรงนี้เป็นตลาดใหญ่ที่สุดของเกาะเต่า ลักษณะคล้ายตลาดทั่วไป มีตึกแถวแบ่งเป็นห้องๆ แต่ไม่ได้ขายของชำ ส่วนใหญ่จะเป็นอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ บ้างเป็นเอเย่นต์ทัวร์ ที่เป็นร้านดำน้ำก็มีเยอะ

          อากาศร้อนชะมัด ขับลงใต้ไปอ่าวต่างๆดีกว่า โฉลกบ้านเก่าวิวสวยดีแฮะ แต่ทำไมปลูกบ้านล้ำลงไปในอ่าวขนาดนั้นล่ะ หาดสวยๆโดนทับหมด เอ้า...ที่นี่ก็เหมือนกัน ร้านอาหารยื่นลงไปในทะเลตั้งหลายวา ช่วยกันดูแลหน่อยสิคะ

          สาวน้อยขับมอเตอร์ไซด์ไปจนถึงอ่าวเทียนนอก มีร้านให้เช่าสนอร์เกิ้ลและหน้ากาก อากาศร้อนอย่างนี้ดำน้ำเล่นน่าจะสุขใจ ว่าแล้วก็ชวนเพื่อนเช่าอุปกรณ์ลงทะเล ว่ายน้ำไปเรื่อยๆ เห็นปะการังบ้างแต่ไม่เยอะ เพราะตายจากปรากฏการณ์ปะการังฟอกขาวเกือบหมดแล้ว แต่ยังมีปะการังเล็กๆผุดขึ้นตรงโน้นบ้างตรงนี้บ้าง พอบอกได้ว่ามีอนาคต ปลาก็มีแต่ไม่ค่อยหลากหลาย ที่เด็ดจริงคงเป็นน้ำทะเลใสปิ๊งเลย

          อาทิตย์ใกล้ตกแล้ว ถึงเวลาขับรถกลับที่พัก แวะหาอะไรกินระหว่างทางเปลี่ยนบรรยากาศ ร้านอาหารบนเกาะเต่าคล้ายๆกันทุกร้าน ราคาอาหารก็เท่ากัน บรรยากาศเลยไม่เปลี่ยน เย็นนี้ชั้นกินสปาเกตตี้กับผลไม้รวมราดโยเกิร์ต เอ...ทำไมชายหาดตรงนั้นถึงมีโคมไฟปักเป็นแถวนะ?

          เค้าเตรียมจัดปาร์ตี้กันครับ คุณคนเสิร์ฟช่วยไขข้อข้องใจ ที่เกาะเต่าเราจัดปาร์ตี้กันเกือบทุกคืน วนเวียนผลัดเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ สนใจอยากไปชมมั้ยครับ มีร้านใหญ่อยู่ที่หาดทรายรี ลองขับรถไปทางนั้นรับรองเจอแน่

          ปาร์ตี้...ว้าว!!?...มีปาร์ตี้บนเกาะด้วยเหรอ? ถึงเวลาโชว์ไทม์ของเราแล้ว แต่หน้ากระดาษก็หมดแล้ว ใครสนใจสาวน้อยแสนเปรี้ยวเที่ยวบีชปาร์ตี้ รออ่านต่ออังคารหน้านะครับ

ป.ล. ให้ทายว่าเธอแสนเปรี้ยวตรงไหน? อาบแดดก็ไม่อาบ ปิ๊งหนุ่มก็ไม่ทำ คำเฉลยคือเธอกินเลมอนเช้คไง แต่อาทิตย์หน้าเธอจะเปลี่ยนไปกิน B-52 สลับกับเตอร์กิลล่า รับรองเปรี้ยวกระฉูดแน่นอน