ทะเลไทย

Last Update : Tuesday 28 November, 2000 0:17 AM

          ทำไมจึงไม่มีหนังสือเกี่ยวกับสัตว์ใต้ทะเลสักเล่ม...ที่ใช้ภาพถ่ายใต้น้ำของคนไทยในทะเลไทยทั้งหมด?

          ทำไมจึงไม่มีหนังสือสักเล่ม...ที่นำเรื่องชีวิตจากใต้ทะเลไทยมาบอกเล่าให้คนอื่นฟัง...เป็นภาษาไทย?

          ทำไมคนไทยต้องอ่านเรื่องเกี่ยวกับสัตว์ในทะเลไทย...เป็นภาษาอังกฤษ...โดยฝรั่งเป็นผู้เขียน?

          ผมตั้งคำถามเหล่านี้กับตัวเองทุกครั้งที่ผ่านแวะเวียนเข้าไปในร้านหนังสือ ยืนมองหนังสือชื่อฝรั่งวางเรียงรายกันอยู่บนแผง ไม่ทราบเหมือนกันว่าคนอื่นคิดอย่างไร? แต่สำหรับผมมันเจ็บใจ

          เจ็บใจที่ทะเลเป็นของเราทำไมต้องให้ฝรั่งเค้ามาบอก...เจ็บใจทุกครั้งที่เด็กไทยพลิกหนังสือเหล่านั้น...เจ็บใจที่เคยได้ยินคำบอกเล่าปนเสียงหัวเราะว่าคนไทยทำไม่ได้หรอก...ที่เจ็บใจกว่านั้นคือเสียงหัวเราะนั้นเป็นของคนไทยบางคน!!?

          ผมไม่เชื่อ...เมื่อไม่เชื่อก็ต้องทำให้ดู!!?

          ไม่อวดอ้างว่าเพื่อนพี่น้องหรืออาจารย์ในวงการวิทยาศาสตร์ทางทะเลของไทยทำไม่ได้ หลายคนทำได้และทำได้ดีกว่าผมเสียอีก แต่พวกเขาเหล่านั้นอาจไม่ถนัด ไม่ชอบ หรือไม่มีโอกาส

          แต่สำหรับผมแล้ว การเขียนบทความบอกเล่าให้คนทั่วไปฟังเกี่ยวกับโลกใต้ทะเลไทยคือสิ่งที่ผมรัก ชอบมากกว่างานสอน...มากกว่างานวิจัย...มากกว่างานทุกอย่างที่ตัวเองต้องทำ

          งานเขียนเป็นงานที่ผมมีอิสระที่สุด ไม่ติดกรอบหรือยึดถือสิ่งใด ไม่เคยร่ำเรียนมาทางด้านนี้แต่ชอบและพยายามทำมาตั้งแต่เด็ก วินาทีที่บทความแรกได้ตีพิมพ์ ผมดีใจจนร้องไห้

          แต่ก่อนจะถึงวันเริ่มต้นเขียนหนังสือเล่มแรกในชีวิต ผมใช้เวลานานแสนนาน ดำน้ำหลายพันครั้งในทะเลไทย ถ่ายภาพใต้ทะเลหลายพันรูป หัวเราะและร้องไห้กับทะเลมายี่สิบกว่าปี

          วันหนึ่งผมตัดสินใจเขียน...เป็นช่วงเวลาห้าเดือนก่อนจะแต่งงาน

          เมื่อแต่งงานผมมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ มีครอบครัวที่ต้องคอยดูแล ช่วงเวลาหลังจากนี้ผมคงไม่ได้ใกล้ชิดกับทะเลเหมือนเคย ไม่มีโอกาสดำน้ำกลางวันนอนริมหาดกลางคืนติดต่อกันเป็นเดือนอย่างที่ปฏิบัติ

          ครึ่งชีวิตของผมสิ้นสุดลงพร้อมกับความสัมพันธ์กับทะเล...ทะเลอันเป็นที่รักอันดับหนึ่งตลอดเวลาครึ่งชีวิต หลังจากนี้เป็นเวลาของครอบครัว

          ผมจึงลงมือเขียน "ทะเลไทย"...หนังสือที่ระลึกของความทรงจำตลอดครึ่งชีวิตกับทะเล ตั้งแต่เริ่มดำน้ำที่เกาะเต่าครั้งแรกตอนหกขวบ สิบกว่าปีตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมปลาย แปดปีที่จุฬาฯกับการสำรวจแนวปะการังทั่วไทย และสี่ปีที่เกษตรศาสตร์กับทำสารคดีในจุดดำน้ำแห่งต่าง ๆ

          หลับตาครั้งใดยังจำได้ถึงวันที่แดดจ้า...ในคืนที่ฟ้ามีแต่ดาว เสียงเรือหางยาวยังก้องหู เสียงฟองอากาศยังได้ยิน แสงแฟลชยังติดตา ภาพกุ้งหอยปูปลายังอยู่ในความทรงจำ

          ตลอดห้าเดือนที่ผมเขียน "ทะเลไทย" รอยยิ้ม...เสียงหัวเราะ...น้ำตา...และสิ่งที่กลั่นจากใจใครหลายคน...กลับคืนมาสู่ความทรงจำ

          แม้หนังสือเล่มนี้จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับชีวิตสัตว์ทะเล ไม่ใช่เรื่องบอกเล่าประสบการณ์ท่องเที่ยวไปในสถานที่ต่างๆ แต่ผมไม่อาจเขียนได้โดยปราศจากความทรงจำเหล่านั้น

          การเรียนรู้กับสัตว์ทะเลชนิดหนึ่งอาจสำเร็จได้ด้วยการอ่านหนังสือวิชาการ การฟังเล็คเชอร์ หรือการคีย์ตัวอย่างในโหลดองน้ำยาฟอร์มาลีน แต่ความรักและความเข้าใจในพวกเขา...ไม่มีทางเป็นไปได้

          เราต้องลงไปอยู่ในน้ำ แวดล้อมด้วยสีคราม จ้องหน้าปูตัวหนึ่ง มองหาปลาอีกตัว ก่อนจะเข้าใจถึงคำว่า "ความรัก"

          ผมทราบดีว่าทุกคนไม่อาจมีประสบการณ์เช่นนั้นได้ จึงใช้ความพยายามที่จะเขียนไปนั่งนึกถึงความทรงจำเหล่านั้นไป หวังเพียงว่าแม้ความสามารถด้านภาษาเราจำกัด แต่อย่างน้อยควรบอกอะไรให้คุณผู้อ่านได้รู้สึกบ้าง

          เป็นเวลาห้าเดือนเต็มที่ผมใช้เวลาเขียน "ทะเลไทย"...หนังสือสำเร็จออกจากโรงพิมพ์ก่อนงานแต่งงานเพียงหนึ่งวัน

Next Page >>