สายเดี่ยวเที่ยวธรรมชาติ

Last Update : Tuesday 7 November, 2000 11:02 AM

สายเดี่ยวเที่ยวธรรมชาติ

          ความเดิมเริ่มจากการสนทนาระหว่างผมกับคุณเจี๊ยบ อภินันท์ บัวหภักดี นักเขียนหนุ่มที่กำลังมาแรงในหมู่สาวรุ่น ลุง...เอ๊ย...พี่เจี๊ยบตอนนี้ หันมาเอาดีทางเข้าหาเด็ก เป็นบรรณาธิการนิตยสารอสท. Young Traveller น้องใหม่ที่ปรากฏโฉมในท้องตลาด โดยมีจุดประสงค์เพื่อการท่องเที่ยวเยาวชน

          พี่เจี๊ยบอธิบายให้ฟังว่า อาจารย์ครับ...อาจารย์รู้มั้ย? การท่องเที่ยวแบบเด็กๆสำคัญมาก เมืองไทยในแต่ละปี มีเด็กไปเที่ยวตั้งเกือบสิบล้านคน จนกระทั่งททท.ยังมีกองท่องเที่ยวเยาวชนขึ้นมาเป็นกิจลักษณะ อสท.จึงหันมาเล่นแนวนี้บ้าง

          เนื่องจากพี่เจี๊ยบรู้ดีว่าผมเป็นนักเขียนที่รายล้อมไปด้วยเด็ก แกเลยบอกว่าอาจารย์เขียนให้ผมสักตอนไหวมั้ย? เอาเป็นเรื่องเด็กๆอย่างที่ชอบน่ะ

          ผมตกปากรับคำตามประสานักเขียนที่ดี มีงานมาต้องหัวเราะฮ่าๆไม่เป็นไรสบายมาก ทั้งที่ต้นฉบับรออยู่ที่บ้านกองโต โอ้โฮ...นรกหน้าคอมฯ สำหรับค่าเรื่องไม่ต้องพูดถึงอยู่แล้ว เราคนกันเองคิดอะไรมาก (ตอนรับปากไม่คิดหรอกครับ ส่วนใหญ่จะไปคิดตอนรับเช็ค)

          จากนั้นถึงเวลากลุ้มใจ ไม่ใช่เขียนเรื่องแบบเด็กๆไม่ได้ แต่กลัวเขียนแล้วนิตยสารเค้าเจ๊ง เลยต้องลองโปรโตไทป์ใน "ผู้จัดการ" (แล้วทำไมไม่กลัว "ผู้จัดการ" สู่สวรรค์ เอ้อ...เขียนที่นี่มาห้าปีแล้วครับ คุณผู้อ่านเค้าชาชิน)

          มาเข้าเรื่องกันดีกว่า อย่างที่เกริ่นไว้แล้ว เราจะเขียนเรื่องเด็กๆแต่ไม่ใช่วัยเบบี๋ เพราะรู้สึกหมั่นไส้เด็กอายุประมาณนี้มาก (ตอนเขียนอยู่นี่ก็มีเบบี๋คนหนึ่งมาร้องอ๊ะจ๊ะจ๋าก๋าอยู่ข้างๆตัว) ผมจะเขียนถึงเด็กวัยที่ตัวเองชอบ นั่นคือสตรีอายุระหว่างสิบสี่ถึงสิบห้า

          สาววัยนี้เค้าเรียกแรกผลิ เหมือนนกน้อยเพิ่งหัดกระพือปีกพั่บๆบินออกจากรัง มุ่งหน้าเข้าป่าใหญ่เป็นครั้งแรก โอ้...วิหคเอ๋ย เจ้าไม่รู้เลยหรือไฉน? ว่าในสุมทุมพุ่มไม้กลางไพรพฤกษ์ ล้วนมีงูเฒ่าเจ้าเล่ห์ยิ้มกริ่มอยู่เป็นแถว (ฟ่อ!!? เสียงคำรามของงูเฒ่า)

          การเที่ยวของเยาวชนมีกี่แบบก็ไม่รู้? เพราะผมไม่ได้เรียนด้านนั้น แต่แบ่งเอาตามที่ตาเห็นเป็น 2 ประเภท หนึ่งคือการเที่ยวแบบอยู่ในกรง...เอ๊ย...กรอบ เช่น ไปทัศนศึกษา ไปออกค่ายเนตรนารีที่วัดเขาป่าพิสดาร การเข้าค่ายเยาวชน ฯลฯ

          ข้อด้อยคือไม่ใช่เที่ยวอย่างแท้จริง (ในความคิดของผม) เพราะเรามีหน้าที่ตามเค้าไปต้อยๆ มีรถมีไกด์ให้เสร็จสรรพ ก่อนนอนต้องสวดมนต์ สามทุ่มปุ๊งต้องปิดเต๊นท์ หกโมงเช้าตื่นขึ้นมาออกกำลังกาย ตอนกลางวันเด็กจะง่วงแค่ไหนก็ช่าง ยังไงก็ต้องออกกำลังกายไว้ก่อน ไม่งั้นผิดกฏ (ของใครก็ไม่รู้?)

          ข้อดีของการเที่ยวประเภทนี้มีอยู่บ้าง หนึ่งคือให้ผู้ใหญ่ขอโครงการหาเงินได้ง่ายดี อุ๊บ...ไม่ใช่ครับ อย่างน้อยก็ไม่ใช่เสมอไป คนคิดดีหวังดียังมีอีกเยอะ

          ข้อดีจริงๆ คือสาวน้อยวัยสิบสี่ สามารถขออนุญาตผู้ปกครอง ออกไปท่องโลกกว้างตามลำพัง เป็นครั้งแรกในชีวิต (ปราศจากพ่อแม่แต่มีครูหรือพี่เลี้ยง) แม้ว่าจะไม่ได้ความสะใจมากนัก เป็นประเภทอิสระครึ่งๆกลางๆ แต่อย่างน้อยก็เป็นจุดเริ่มต้น แถมยังมีค่าใช้จ่ายน้อยมาก ปะเหมาะเคราะห์ดีเงินไม่ต้องจ่ายสักบาท ข้าวก็กินฟรี ได้เสื้อยืดกลับบ้านเป็นของที่ระลึกอีกแน่ะ

          หลังจากสาววัยสิบสี่ได้เข้าค่ายฯ เวลาผ่านมาหน่อย คุณเธอเริ่มอยากเที่ยวแบบที่สอง นั่นคือแบบตามใจวัยรุ่น หมายถึงจับกลุ่มไปกับเพื่อน แสนสนุกสุขสันต์หรรษา แม้จะไม่กินฟรีเที่ยวฟรี ไม่มีเสื้อยืดเป็นของแถม แต่อาจได้แฟนตาดำๆกลับบ้านหนึ่งคน

          ปัญหาอันดับแรกที่สาวเจอ คือความลำบากในการออกจากบ้าน บางคนใช้วิธีบอกตามตรง ถ้าคุณพ่อคุณแม่เข้าใจลูกดีก็โอเค แต่ส่วนใหญ่ต้องถามไถ่นานหน่อย บางรายนิยมอ้อน บางรายใช้น้ำตาเข้าแก้ปัญหา แต่บางรายบอกพ่อแม่ว่า ไปทำรายงานบ้านเพื่อน (โกหกบุพการี โบราณว่าตายแล้วได้เป็นเปรต)

          วิธีการที่ได้ผลคือหัดออกค่ายไว้ก่อน จากนั้นค่อยขอเที่ยวด้วยตัวเอง แต่ถ้าแบบนี้ยังไม่สำเร็จ แนะนำเทคนิคสอง ก่อนอายุถึงสิบสี่ ควรหาเพื่อนสนิทไว้สักคน เป็นลูกของเพื่อนพ่อเพื่อนแม่ยิ่งดีใหญ่เลย พาไปเที่ยวบ้านบ่อยๆ ชวนเพื่อนค้างที่บ้านถ้ามีโอกาส พอเวลาเราจะขอคุณพ่อไปเที่ยว ก็อ้างว่าติ๊กเค้าก็ไปด้วย ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

          เทคนิคสุดท้ายในการหนี...เอ๊ย...ขอคุณพ่อคุณแม่ ถ้าไม่มีโอกาสออกค่ายเลย ให้ขอไปเที่ยวกับเพื่อนที่ไปกับครอบครัวเค้า เช่น ยัยติ๊กไปกับพ่อแม่ เราควรติดตามอย่างใกล้ชิด (ถ้าเค้าให้ไป) นอกจากไม่ต้องจ่ายเงินสักบาท เผลอๆเจอพี่ชายยัยติ๊กหล่อชะมัด

          กรณีนี้ถ้ามีเพื่อนอยู่ต่างจังหวัด จะติดตามเพื่อนกลับบ้าน ก็ใช้ได้เหมือนกัน แต่ควรเลือกเพื่อนให้อยู่จังหวัดไกลๆหน่อย ไม่ใช่ตามเพื่อนไปเที่ยวบ้านที่นนทบุรี อย่างนั้นนอนอยู่บ้าน นัดเจอที่สยามฯ มีความสุขกว่าเยอะ

          ถ้าคุณใช้ทุกวิธีแล้วไม่ประสบความสำเร็จ ขอให้มองผนังห้องนอนให้ดี บางครั้งอาจเห็นเป็นซี่ๆคล้ายลูกกรง ไม่มีคำแนะนำต่อจากนี้

          มาถึงประเด็นที่น่าคิด เราจะไปไหน?

          ปรกติคนวัยนี้ว่าอะไรว่าตามกันอยู่แล้ว ปัญหาคือไม่มีใครว่าสักคน สรุปแล้วก็เลยไม่ได้ไปไหนกันสักที

          อีกแบบคือสาวที่ชอบตั้งความคิดสูงส่ง หนูจะไปบุกป่าที่ยอดเขาพนมดงรักค่ะคุณพ่อ กับระเบิดแค่สิบยี่สิบลูกหนูไม่หวั่นหรอก เจ้าหน้าที่เค้ามีหมาไว้ดมหาตั้งหลายตัวแน่ะ นะคะ...ให้หนูไปนะคะ

          สาวประเภทนี้มักลงเอยในแหล่งท่องเที่ยวที่ตนไม่ได้คาดฝัน เช่น อยากไปภูชี้ฟ้าได้ไปภูเขาทอง การไปเที่ยวครั้งแรกต้องเลือกสถานที่ให้เหมาะสมสักนิด ชีวิตจะมีหวังขึ้นอีกเยอะ

          จุดเที่ยวที่เหมาะกับสาววัยสิบสี่ ไม่ควรเป็นดินแดนลึกลับเกินเหตุ ถ้าเป็นแหล่งที่คุณพ่อคุณแม่เคยไปยิ่งดีใหญ่ อย่างน้อยควรเป็นสถานที่มีชื่อเสียง อยู่ไม่ห่างจากบ้านมากนัก เช่น สาวเมืองกรุงควรเริ่มจากการขอคุณพ่อไปเขาใหญ่ จะมีโอกาสมากกว่าไปยอดดอยโมโกจู (อยู่กำแพงเพชร บุกป่าแค่สี่ห้าวันเอง)

          เพื่อให้บทความนี้มีสาระยิ่งขึ้น ผมแนะนำไว้ง่ายๆว่า ถ้าน้องอยากไปป่า ควรไปเขาใหญ่หรือแก่งกระจาน ใช้เวลาเที่ยวแค่สองสามวัน ค้างสักสองคืนคุณพ่อคงไม่ว่า ถ้าอยากไปทะเล ควรเริ่มจากหัวหิน ถ้าชอบธรรมชาติ อาจลองไปสามร้อยยอดหรือหาดวนกร มีบ้างอาจอยากไปเกาะเสม็ด แต่ผู้ใหญ่มักไม่ชอบ ถ้าเป็นการเดินทางโดยใช้เรือ

          เลือกสถานที่เลือกช่วงเวลาได้ ถึงเวลาเลือกเพื่อน ส่วนใหญ่ไปกันเป็นกลุ่มอยู่แล้ว อาจมีหนุ่มติดสอยห้อยตามไปสามสี่คน ผมเห็นด้วยกับการเที่ยวแบบรวมเพศ (เค้าเรียกยังไงนะ?) มีหนุ่มไปด้วย อย่างน้อยก็มีกล้ามเอาไว้คุ้มกัน

          เที่ยวแบบนี้มักไปกัน 5-8 คน น้อยไปก็ไม่ค่อยสนุก แถมอาจมีอันตรายง่าย โดยเฉพาะถ้าไปกับเพื่อน แฟนเพื่อน แล้วก็เพื่อนของแฟนเพื่อน เวลาเพื่อนแยกคู่ไปจู๋จี๋กับแฟน คุณจะพบตัวเองทำตาแป๋วกับเพื่อนของแฟนเพื่อนสองต่อสอง สถานการณ์เริ่มฉุกเฉิน

          เที่ยวกันหลายคนเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี เพราะต่างคนต่างใจ จะตรงกันเสมอยากยิ่งนัก มีปัญหาเวลานั่งรถก็ไม่พอ กินข้าวต้องต่อโต๊ะ เสียเวลาตัดสินใจมาก ปะเหมาะเคราะห์ร้ายกลายเป็นแยกสองกลุ่ม แล้วแอบสุมหัวนินทา กลับมาเสียเพื่อนโลด

          ถึงเวลาออกเดินทาง บางคนอาจใช้รถประจำทางหรือรถไฟ นับว่าประหยัดดี แต่บางครั้งอาจไม่สะดวก บางคนใช้วิธีโบกรถ ไม่แนะนำถ้ากลุ่มเล็กและมีสาวเยอะ ท้ายสุดแบบรวยนิดหนึ่ง อาจขับรถไปเอง

          การขับรถไปเที่ยวปลอดภัยในแง่หนึ่ง แต่ไม่ปลอดภัยในอีกหลายแง่ โดยเฉพาะคนขับซึ่งเป็นชาย หนุ่มวัยนี้มักคึก ยิ่งคึกหนักหากมีสาวนั่งในรถ โอกาสไปถึงสวรรค์ก่อนถึงแก่งกระจาน มีสูงมาก

          ควรเลือกการไปกับเพื่อน มีรุ่นพี่อายุมากหน่อยเป็นคนขับ เช่น อาจารย์หนุ่มวัยสามสิบสี่ กำลังเหมาะ (แฮ่ม)

          เนื่องจากสาววัยนี้ ยังต้องเกาะพ่อเกาะแม่กิน เงินเลยมีน้อย (แต่ก็ไม่แน่เหมือนกัน วันนั้นเจอสาวสิบสี่ พกแบงค์พันในกระเป๋าหนาปึ้ก แถมยังมีบัตรทองปล่อยแสงแว๊บแสบตาชะมัด) ที่พักมักเป็นแบบบ้านหรือบังกาโล มีห้องรวมไว้คุยกันจุ๋งจิ๋ง ไม่นิยมที่พักแบบโรงแรม

          ปัญหาคือบังกาโลตามแหล่งท่องเที่ยวใหญ่ๆ ปัจจุบันมีน้อยมาก คงต้องเลือกให้ดี เดี๋ยวเจอบังกาโลผีสิงเรื่องจะยุ่ง ผมแนะนำว่า หัวหินและชะอำมีบังกาโลหลายแห่งอยู่ใกล้หาด ประเภทบ้านพักของรัฐวิสาหกิจทั้งหลาย เช่น การไฟฟ้า การสื่อสาร องค์การค้าคุรุสภา ฯลฯ พวกนี้บ้านหลังโต ค่าเช่าคืนละไม่เท่าไหร่ หารกันแล้วคนละร้อยสองร้อย ปัญหาคือบ้านเต็มง่ายมาก โดยเฉพาะช่วงเทศกาลหรือวันหยุด คงต้องใช้วิธีไปช่วงปิดเทอม

          การเที่ยวตามอุทยานฯหาบ้านพักง่าย แต่ควรติดต่อล่วงหน้าที่กรมป่าไม้ บางเขน หากหาทางไปไม่ถูก อีเมลล์มาถามได้ที่ Thon@TalayThai.com ผมยินดีพาไป มีข้อแม้นิดหนึ่งว่าต้องอายุสิบสี่จริงๆ นะครับ

          สมัยเมื่อคุณพ่อคุณแม่ยังเด็ก สาวสิบสี่ขอไปเที่ยวแบบนอนเต๊นท์ เป็นเรื่องดิอิมพอสสิเบิ้ล แต่ปัจจุบันแหล่งกางเต๊นท์ที่ดีและปลอดภัยมีหลายแห่ง เช่น แก่งกระจาน เขาใหญ่ หาดวนกร ฯลฯ ลองบอกผู้ปกครองก็ได้ว่า ถ้าหนูจะใจแตก ไปนอนโรงแรมหรือนอนเต๊นท์ มันก็แตกได้ทั้งนั้น อย่าคิดมากเลยคุณพ่อ (รับรองสิ่งแรกที่จะแตกคือหัวคุณ)

          ว้า...เขียนเรื่องสาวทีไร หน้ากระดาษไม่พอสักที ต้องรีบลงท้ายด้วยข้อควรระวัง ที่สำคัญคือหลีกให้ห่างน้ำประหลาด น้ำที่ว่ากินเข้าไปแล้วขมในปาก สักเดี๋ยวจิตใจบรรเจิด พูดคุยเสียงแจ๋วๆ ต่อจากนี้เริ่มมีอาการใจง่าย สุดท้ายมักลงเอยด้วยอาการ...บรื๋อ...น่าสะพรึงกลัว

          แน่นอนว่าการบอกเล่าตามทฤษฎี ท่องเที่ยวเยาวชนกับของมึนเมาเป็นเรื่องห่างไกลกัน แต่ในความเป็นจริงนั้น ฮิๆๆฮ่าๆๆ เรื่องตลกครับ ผมเห็นมาร้อยละเกือบร้อย...ทั้งนั้น จึงอยากแนะนำว่า ถ้าโดนคะยั้นคะยอ อาจนั่งดื่มเบียร์หนึ่งแก้ว ใช้เวลาสามชั่วโมง หรือถือแก้วไว้เฉยๆให้ยุงไข่เล่น

          สำหรับเรื่องยาเสพติด ผมคงไม่ต้องแนะนำอะไร คำขวัญมีอยู่ทุกรั้วโรงเรียนและทุกมุมถนน บอกได้อย่างเดียวว่าเด็กติดยา...อ่อน ติดยาทำไม? มีอะไรดี? ติดหญิงสิ...มะกว่าตั้งเยอะ (สำหรับคนที่ใช้ยาเพื่อเป็นทางหาหญิง คารมหรือฝีมือไม่มีแล้วเหรอไง? เกิดเป็นมนุษย์ดันจีบสาวเองไม่ได้ ต้องไปฝากความหวังไว้กับสารเคมี)

          ทั้งหมดที่เขียนมา สรุปได้ว่า การเที่ยวเมื่ออายุยังน้อย...เป็นเรื่องดี คุณจะเห็นโลกกว้างใหญ่ ได้ประสบการณ์ มีความทรงจำมากมายให้ระลึกถึง

          เพียงแต่ว่า ถ้าคุณเป็นสาววัยสายเดี่ยว โปรดเข้าใจว่าตัวคุณเป็นที่หมายปองของคนรอบด้าน บันยะบันยังการใช้ชีวิตวัยรุ่น มองซ้ายขวาหน้าหลัง มองไปไกลๆในอนาคต ชีวิตคุณยังได้เที่ยวอีกเยอะ อย่าดุเดือดเลือดพล่านเกินไปนัก ทุกคนจะผิดหวัง โดยเฉพาะคุณพ่อคุณแม่ ที่เฝ้าลำบากตรากตรำเลี้ยงคุณมา พวกเขาและสามีในอนาคต (หากหาได้) จะเสียใจขนาดไหน? ถ้ารู้ว่าไข่แดงคุณถูกเจาะไปตั้งแต่วัยแค่เนี้ย

          จบแล้วครับ...ไว้รออ่าน "การท่องเที่ยวแบบเฒ่าหัวงู" เร็วๆนี้ที่ "ผู้จัดการ" ตามแผงหนังสือใกล้บ้านคุณ (จะให้ทะลุทะลวงไปถึงในบ้านก็ได้ สมัครสมาชิกสิครับ หนังสือพิมพ์ชั้นดี ฉบับละแค่ 10 บาทหาได้ที่ไหน ไชโย้!!?)

ปล. หารูปสาวสายเดี่ยวไม่ได้เลย สองสายก็หาไม่ได้ ดูสาวๆ แถวๆ เครื่องคอมฯ คุณไปก่อนนะครับ (ถ้ามี)