Last Update : Friday 5 January, 2001 12:14 PM

หนึ่งวันในชีวิตฉัน...ทากทะเล
ทากทะเล...1 ทากทะเล...2 ทากทะเล...3 ทากทะเล...4 ทากทะเล...5 ทากทะเล...6 ทากทะเล...7 บทส่งท้าย แสดงความคิดเห็น
ข้อมูลทากทะเล การแพร่กระจายของทากทะเล ฉลาม....ราชาโลกสีคราม แมนต้า...ประจัญบาน หมึกกระดอง...ชั่วชีวิต สรรพสัตว์พรางตัว

3...

          ฉันเริ่มใช้ฟันขูดแทะไปตามฟองน้ำ ในระหว่างนั้น ฉันคิดถึงบุญคุณของเขาต่อพวกเราทากทะเล

          สำหรับฉันและพี่น้องในครอบครัวเดียวกัน ฟองน้ำไม่ใช่เป็นเพียงอาหาร แต่อีกสิ่งที่เราได้คือระบบป้องกันตัวทดแทนเปลือกที่หายไป ฉันเรียนรู้เรื่องเหล่านี้ในวันหนึ่ง

          ในวันนั้นฉันเห็นคุณน้าหอยเบี้ยเสือดาว แกคลานเข้ามาใกล้พวกฉัน พอดีปลานกขุนทองวัยรุ่นว่ายผ่านมา พอเห็นคุณน้าปลาก็เข้าจู่โจม เริ่มจากการใช้ปลายปากดัน ตามด้วยการอ้าปากเห็นเขี้ยวสี่ซี่พยายามกัดแทะ

          สิ่งที่คุณน้าทำคือหดหัวและเท้าเข้าไปในเปลือก ปล่อยให้ปลาพยายามหาหนทางต่างๆในการกิน ฉันเห็นคุณน้ากลิ้งไปมาจนอดห่วงไม่ได้ หันไปถามพี่หนึ่งว่าอย่างนี้ไม่แย่หรือ แต่พี่หนึ่งบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง คุณน้าตัวใหญ่และเปลือกแข็งพอ ปลานกขุนทองตัวแค่นี้ทำอะไรไม่ได้หรอก

          ตอนนั้นเองที่ฉันสงสัย เมื่อหอยมีเปลือกคอยป้องกันตัว แล้วทากอย่างพวกเราล่ะทำอย่างไร? ฉันรู้ดีว่าตัวเองก็เป็นหอยพวกหนึ่งแต่ไม่มีเปลือก ที่ผ่านมาไม่เคยสงสัยว่าทำไมไม่มี แต่ครั้งนี้ฉันต้องเอ่ยปากถามพี่หนึ่ง

          พี่เขาไม่มีโอกาสอธิบายอะไรต่อ แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ฉันเข้าใจ

          เมื่อปลาหมดความพยายามในการกินคุณน้าหอยเบี้ย เขาหันมาเหลือบเห็นพวกเรา ตามปรกติปลานกขุนทองไม่เคยทำอะไรพวกฉัน ทุกวันคุณลุงนกขุนทองก็ว่ายน้ำพาฝูงผ่านไปแต่ไม่เคยคิดทำร้าย แถมยังคอยปลุกหรือคอยสอบถามห่วงใยเวลาฉันป่วยไข้ จนฉันคิดว่าปลานกขุนทองเป็นมิตร...มิใช่ศัตรู

          แต่ครั้งนี้ปลาตัวนั้นว่ายพรวดเข้ามา ฉันเห็นปากกว้างและเขี้ยวโง้งก่อนหลับตาปี๋ รู้สึกว่ามีเงาดำผ่านข้ามหัวไป เมื่อลืมตาจึงเห็นพี่หนึ่งถูกปลาคาบติดปาก มันสะบัดหัวไปมาอยู่ครู่หนึ่งก่อนถ่มพี่หนึ่งลงพื้นแล้วว่ายหนี ปล่อยให้ฉันและพี่สองรีบรุดลงไปดูอาการพี่หนึ่ง

          สายไปแล้ว...แม้พี่หนึ่งจะไม่โดนปลากิน แต่จากแรงงับทำให้ลำตัวเขาขาดวิ่น เชื่อว่าเขาคงสิ้นใจตั้งแต่โดนแรกงับ แม้ฉันจะดีใจที่พี่แกไปแบบไม่ทรมาน แต่น้ำตาอดไหลไม่ได้เพราะไม่ต้องการทราบเรื่องราวเยี่ยงนี้ ฉันเพียงต้องการคำอธิบาย ที่มิใช่แลกมาด้วยชีวิตพี่หนึ่ง

          ระหว่างที่พี่สองกำลังพยายามปลอบใจฉัน คุณน้าหอยเบี้ยก็คลานเข้ามา หลังจากมองดูศพพี่หนึ่ง แกบอกว่านับจากนี้ต่อไป ไม่มีปลานกขุนทองตัวใดคิดแตะต้องพวกฉันอีกเป็นแน่

          ทั้งที่ยังสะอึกสะอื้น...ฉันถามว่าทำไมหรือ?

          คุณน้าหอยเบี้ยบอกว่าอยู่แถวนี้มานานก่อนที่พวกฉันจะมา แกเคยเห็นเหตุการณ์คล้ายคลึงกันมาแล้ว ก่อนหน้านี้ก็มีครอบครัวทากทะเลเคยอาศัยอยู่ ตอนนั้นยังไม่ค่อยมีปลานกขุนทอง จวบจนวันหนึ่งปลาฝูงใหญ่ก็อพยพเข้ามา

          เมื่อปลาตัวนำฝูงเห็นพวกทากทะเล เขาว่ายปรี่เข้ามากินเป็นตัวแรก ก่อนจะมีอาการคล้ายคลึงกันสะบัดปากไปมาแล้วว่ายหนี คุณน้าหอยเบี้ยเลยเข้าใจว่าในตัวพวกฉันมีสารพิษชนิดหนึ่ง สารพวกนี้ได้มาจากฟองน้ำที่เรากินเป็นอาหาร ความจริงแล้วสัตว์ในทะเลที่กินฟองน้ำได้มีอยู่น้อยยิ่งกว่าน้อย เพราะทุกตัวทราบดีว่าฟองน้ำมีพิษกินเข้าไปแล้วเกิดอาการไม่สบาย แต่พวกฉันไม่เพียงกินได้ แต่ยังสกัดเอาสารพิษเหล่านั้นมาไว้ในตัว

          คุณน้าบอกว่าตั้งแต่ปลาตัวนำฝูงกินทากเข้าไปแล้วไม่อร่อย ปลาตัวอื่นในฝูงก็ไม่เคยคิดกินทากอีกเลย รวมถึงปลาชนิดอื่นที่อยู่ในบริเวณนั้นมาเนิ่นนาน จนถึงวันนี้แกคิดว่าเป็นเพราะปลานกขุนทองที่จู่โจมพี่หนึ่งเป็นปลาวัยรุ่น เกิดขึ้นมาหลังเหตุการณ์ในวันนั้นเลยไม่ทราบ

          แม้ธรรมชาติจะสร้างพวกฉันไม่มีเปลือก ไม่ต้องเสียพลังงานในเรื่องนี้อีกทั้งยังไม่เกะกะเวลาเคลื่อนที่ไปไหน รวมทั้งสร้างระบบป้องกันตัวแบบใหม่ให้พวกฉัน แต่ทุกอย่างย่อมมีของแลกเปลี่ยน การป้องกันตัวของฉันจะเกิดขึ้น ต่อเมื่อแลกชีวิตของพวกเราไปตัวหนึ่งเสมอ

          ก่อนจะจากกัน ฉันถามเป็นประโยคสุดท้ายว่า ปลานกขุนทองฝูงนั้นอพยพไปแล้วหรือ? คุณน้าส่ายหน้าบ่มพึมพำก่อนคลานต่อไป ได้ยินเสียงแว่วว่าเธอก็พบเขาอยู่ทุกวันมิใช่เหรอ

          ฉันได้แต่เสียใจที่หลุดคำถามนั้นออกไป เพราะไม่เคยอยากทราบว่าปลานกขุนทองฝูงนั้นยังอยู่ โดยมีคุณลุงปลานกขุนทองเป็นผู้นำฝูง

          ตั้งแต่วันนั้นมาฉันไม่เคยยิ้มให้คุณลุงอีกเลย...ดูเหมือนเขาจะทราบว่าทำไม?

Copyright © 1999-2001 TalayThai.com All right reserved.
comment to webmaster@talaythai.com