![]() Last Update : Friday 5 January, 2001 12:32 PM |
|
2...
ฉันคืบคลานออกหาอาหารเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ฟองน้ำตรงหน้ามีรอยเว้าแหว่งไปเยอะแล้ว แต่ยังไม่น่าเป็นห่วงเพราะที่เหลือยังมีอีกมาก พอกินเกินหกเดือนอันหมายถึงช่วงชีวิตของฉันและคงมีมากพอให้ลูกหลานกลับมาหากินในบริเวณนี้
ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำให้ฉันหวนคิดไปถึงในวันแรกที่เราเข้ามาอาศัย หนึ่งวันหลังจากสูญเสียพี่สาม เราล่องลอยมาถึงฟองน้ำแห่งนี้ อาจเป็นเพราะสารเคมีหรือเพราะความโชคดีที่ชักจูงเรามาก็ไม่มีใครรู้ แต่ฉันและพวกพี่มาถึงจุดที่เราจะอยู่ต่อไปตลอดชีวิต
ในระหว่างลงเกาะ พี่สี่ก็ต้องมาจากไปอีกตัวหนึ่ง เพราะเขาบังเอิญลอยเข้าไปใกล้หนอนฉัตรบนก้อนปะการังข้างเคียง โอกาสมีไม่มากแม้เขาจะรู้ตัวถึงอันตราย แต่กระแสน้ำยังพัดพาไปจนติดเข้ากับซี่หนวดก่อนถูกดึงไปกินในที่สุด
แม้ในทุกวันนี้ ฉันก็ยังเห็นหนอนฉัตรตัวนั้นอยู่ ทุกครั้งที่คลานผ่านไป ฉันอดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นหลอกเขา แม้ทราบดีว่าทุกชีวิตในโลกสีครามแห่งนี้ อยู่ได้ด้วยกฏการกินหรือไม่ก็ถูกกิน (law of eat-or-be-eaten) ฉันก็ยังคงเกลียดเขาอยู่ดี
สิ่งนี้มั้งที่ทำให้ฉันผิดจากทากทะเลตัวอื่น...
Copyright
© 1999-2001 TalayThai.com All right reserved.
comment to webmaster@talaythai.com