Last Update : Friday 2 March, 2001 1:59 PM

สรรพสัตว์พรางตัว
คำแนะนำของครูแนะแนว สัญญาวัดใจ กัมโม่ผิงดาว นัทและศรัทธา ธรณ์เลือดเย็น ที่มาของเรื่องราว

คำแนะนำของครูแนะแนว

          ห้องสี่เหลี่ยมแห่งนั้นตั้งอยู่ริมสุดของอาคารเรียน ปรกติใช้เป็นห้องสำหรับการประชุมกลุ่มเล็กๆ แต่วันนี้มีป้ายกระดาษแข็งสีขาวเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่แปะไว้ว่า "ห้องแนะแนว"

          เด็กนักเรียนหญิงชายนับสิบ ยืนต่อแถวรอเวลาถึงคิวตัวเอง เพื่อรับฟังคำแนะนำจากอาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิและมากด้วยประสบการณ์ ให้ความคิดเห็นเกี่ยวกับการเลือกคณะเพื่อสอบเอนทรานซ์ ซึ่งอาจกำหนดช่วงชีวิตอีกหลายสิบปีของคนหนึ่งคน

          เด็กส่วนใหญ่หรือทั้งหมด ยังไม่รู้เลยว่าเวลาสิบห้านาทีต่อไปในห้องนั้น มีความสำคัญเพียงใด? ต่อการตัดสินใจเลือกทางเดินในอนาคต

          เด็กส่วนใหญ่ไม่รู้...และไม่สน คำแนะนำของอาจารย์คือสิ่งพึงปฏิบัติ พวกเขาได้รับการอบรมมาเช่นนี้ แม้จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตตนเองก็ตามเถอะ

          ถึงเวลาของกัมโม่ เขาตรงเข้าเคาะประตูห้อง ก่อนเดินไปนั่งบนเก้าอี้เรียนที่ตั้งอยู่หน้าโต๊ะเล็กๆ อีกด้านหนึ่งคืออาจารย์แนะแนว ผู้กำลังอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับคะแนนในวิชาต่างๆที่เขาเรียนมา ก่อนปิดแฟ้มแล้วพยักหน้า "เธอเป็นเด็กเรียนดีมากนี่"

          ผลการเรียนของกัมโม่ติดระดับท๊อปของโรงเรียน เกรด 3.5 ในระบบการศึกษาที่เข้มงวด บอกกับอาจารย์ว่าข้างหน้าเขาคือเด็กเก่ง...หัวไบร๊ท จะมีอาชีพอะไรเหมาะสมไปกว่าหมอ วิศวะ สถาปนิก หรืออาจเป็นนักเศรษฐศาสตร์ เด็กคนนี้คงตัดสินใจล่วงหน้าไว้แล้ว

          "ครูว่าคะแนนระดับเธอน่าจะลองสอบเข้าหมอนะ หมอจุฬาฯก็ได้ หมอศิริราชก็ไม่เลว เลือกบัญชีหรือเศรษฐศาสตร์เผื่อเหนียว ขยันหน่อยคงไม่มีปัญหา ปีนี้คะแนนเด็กโรงเรียนเราต่ำด้วย เธอน่าจะเป็นความหวังได้"

          กัมโม่รออาจารย์พูดจนจบ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ "ผมอยากเอนฯเข้าวนศาสตร์หรือประมงครับ"

          ถึงคราวครูแนะแนวทำตาโตบ้าง "วนศาสตร์กับประมงคะแนนต่ำนี่ ทำไม?...หรือเธอจะกลัวเอนฯไม่ติด ไม่ต้องห่วงหรอก คะแนนอย่างนี้ยังไงก็ติดสักแห่ง ลองสายวิศวะฯก็ได้ จบออกมาได้เงินเดือนเยอะเหมือนกัน"

          "ผมอยากเรียนเกี่ยวกับธรรมชาติครับ"

          "เธอคะแนนดีจะไปเลือกคณะอย่างนั้นทำไม?" ครูแนะแนวถามด้วยความสงสัย "ประมงหรือวนศาสตร์เก็บไว้ให้พวกเด็กคะแนนต่ำๆ เขาเรียนกันเถอะ เธอฉลาดอย่างนี้น่าจะเข้าไปทำประโยชน์ให้ประเทศชาติได้มากกว่า แถมเป็นอาชีพมั่นคงอีกต่างหาก"

          สิบห้านาทีต่อจากนั้นคือการนั่งนิ่งของกัมโม่ รับฟังความคิดด้านการประกอบอาชีพ ความแตกต่างระหว่างคนที่จบประมงหรือวนศาสตร์และคนที่จบหมอหรือวิศวะฯ รวมทั้งคำอธิบายของอาจารย์ที่สรุปง่ายๆ ได้ความว่ากัมโม่ "ดีเกินไป" สำหรับคณะที่เขาตั้งใจอยากเลือก

          เมื่อออกจากห้อง กัมโม่ยังต้องตอบคำถามกับเพื่อนๆ ทุกคนหัวเราะเมื่อเขาบอกว่าจะเลือกสองคณะนี้ ไม่มีใครคิดว่ากัมโม่จะทำตามที่พูด เพราะพวกเขาเชื่อว่ากัมโม่ "ดีเกินไป"

          อะไรคือคำว่าดีเกินไป? อะไรคือเหตุผลอธิบายว่าคนจบหมอหรือวิศวะฯทำประโยชน์ให้ประเทศมากกว่าคนจบประมงหรือวนศาสตร์? อะไรคือความหมายของทรัพยากรมนุษย์?

          กัมโม่ไม่พยายามตอบคำถามเหล่านี้...แต่กัมโม่ทำ...

Copyright © 1999-2001 TalayThai.com All right reserved.
comment to webmaster@talaythai.com