Last Update : Tuesday 29 May, 2001 10:55 PM

เยี่ยมวิมานเมืองพิมาย
เกริ่นนำ ปราสาททั่วเมืองไทย อดีตของพิมาย ใครสร้างปราสาท? ราชวงศ์มหิธร ปราสาทที่แตกต่าง พิมายสมัยคุณหลวง เมืองเก่าและเมืองแขก เที่ยวพิพิธภัณฑ์ บุกปราสาท เที่ยวปราสาท ของดีที่พิมาย พิมายปะทะนครวัด ขอบคุณมากค่ะ บูรณะพิมาย เอกสารประกอบการเขียนบทความ    พระปาจิตกับนางอรพิน
แสดงความคิดเห็น แผนที่ ข้อมูลที่พัก ข้อมูลการเดินทาง

พระปาจิตกับนางอรพิน

          นิทานในปัญญาสชาดก เรื่อง "ปาจิตกุมารชาดก" เล่าขานกันมานาน แม้แต่ในสมัยพระบรมราชาธิราชที่ 3 (พ.ศ.2025-2034) ยังกล่าวถึงใน "โคลงทวาทศมาส" มีความว่า

ประจิตเจียนเหน้าหน่อ อรพินท
พระพิราไลยปลงชีพแล้ว
คืนสมสุดาจินตรสร่วม กันนา
กรรมแบ่งกรรมแก้วแก้วช่วยกรรม

          นอกจากนี้ยังมีการเล่ากันฟังในหมู่ชาวบ้าน แตกขยายสาขาไปมากมาย จนเรื่องเริ่มพิลึกพิลั่น สำหรับเรื่องของดาว รวมความมาจากของหลายท่าน เสร็จแล้วใส่ภาษาสาวสมัย2000 แต่ยังคงเนื้อเรื่องเดิมไว้ มีรายละเอียดดังต่อไปนี้

          กาลครั้งหนึ่งก่อนสโนไวท์เกิด ประเทศเขมรมีเมืองหลวงชื่อ "นครธม" มีกษัตริย์ชื่อ "พระเจ้าอุทุมราช" มีโอรสหนึ่งองค์ชื่อ "พระปาจิต" พระองค์ทรงหล่อยิ่งนัก โตขึ้นมาพระบิดากลัวใจแตก เลยรีบป่าวประกาศให้สาวสวย เข้ามาติดต่อเพื่อประกวดเป็นมเหสี

          แต่โบราณว่าไม่ใช่คู่แล้วต้องแคล้วกัน พระปาจิตไม่ปลงใจกับนางสาวใดสักคน แต่กลัวโดดเดี่ยวเอกาเมื่อยามแก่ จึงเข้าไปหาโหรหลวงให้ช่วยทำนายไพ่ยิปซี โหรบอกว่าเนื้อคู่นี้มีแน่...แต่ยังไม่เกิด เพราะสาวที่จะมาเป็นมเหสีของพระองค์ ช่วงนี้ไม่ว่างกำลังอยู่ในท้องแม่ ขอให้มุ่งหน้าไปตามทิศพายัพสู่เมืองพิมาย จะเจอหญิงท้องแก่ผู้ยากไร้ แต่มีจุดเด่นสังเกตได้ง่าย ตรงที่เดินกลางแดดทีไรไม่ต้องพึ่งนีเวียซันบล๊อค เพราะมีกลดปาฏิหาริย์กั้นแดดให้เสมอ (ทิศพายัพนี่ไม่ใช่ทิศ "พาย่อยยับ" นะคะ แต่เป็นทิศตะวันตกเฉียงเหนือ สังเกตจากแผนที่ได้ว่าถ้ามาจากนครธมสู่พิมาย ต้องมาทางทิศนี้)

          พระปาจิตได้ฟังดังนั้น จึงออกเดินทาง รอนแรมไปเรื่อยเหนื่อยไหนนอนนั่น จนเข้าเขตเมืองพิมาย ที่บ้านสัมฤทธิ์ เจอสาวท้องแก่ดำนากลางแดด แต่มีกลดกั้นจริงๆด้วย จึงเข้าไปเซย์ฮัลโหลแล้วถามไถ่ ได้ความว่าแกชื่อ "ยายบัว" พระปาจิตเลยขออาศัยอยู่ด้วย โดยอาศัยบัตรเบ่งว่าเป็นโอรสของผู้ครองนครธม ตามมาหาเนื้อคู่ดังคำโหรทำนาย คาดว่าเจอแล้วแต่ยังอยู่ในท้องยายบัว ช่วยกรุณารับข้าฯอยู่ด้วย จนกว่าจะคลอด ถ้าคลอดเป็นสาวจะรอจนโตก่อนฉุด ฮึ่ม...ไม่ใช่ค่ะ ก่อนขอเป็นคู่ครอง แต่ถ้าคลอดเป็นชายก็จะรับเป็นน้องนุชสุดที่รัก

ยายบัวเจอบัตรเบ่งเข้าไปเลยรีบตกลง อยู่ไปมาจนแกคลอดลูกเป็นหญิง ตั้งชื่อว่า "อรพิน" (บางเล่มใช้คำว่า "อรพิมพ์") พระปาจิตช่วยเลี้ยงมาจนโต งามมาก...งามเหลือทน จนต้องร้องเพลง "เปลี่ยนจากอาหมวย สาวและก็สวยขึ้นมากมาย น้องรู้บ้างมั้ยว่าพี่ชาย คล้ายๆจะรักเธอเข้าแล้ว...เต็มเปา" (เพลงของคุณสุเมธและนายปั๋ง รุ่นน้องอาจารย์ธรณ์ค่ะ เค้าฝากมาบอกว่า สาธิตจุฬาฯจงเจริญ...เย้)

          หลังจากทำนางอรพินท้อง ฮึ่ม...แฮ่ ทำจนหลงรัก พระปาจิตเดินทางกลับเมืองเพื่อเตรียมยกขันหมาก แต่คราวนี้มารเริ่มผจญ พระเจ้าพรหมทัต ผู้ครองเมืองพิมาย ได้ข่าวจากอินเตอร์เน็ทว่านางอรพินสวยจริงสวยจัง เลยมาขอเป็นมเหสี แต่นางอรพินไม่ชอบเพราะฟอลอินเลิฟกับพระปาจิตไปเรียบร้อยแล้ว พระเจ้าพรหมทัตเลยใช้กำลังเข้าข่ม ยกทหารมาฉุดกระชากลากถูนาง

          ถ้าเป็นนิยายปรกติ พระปาจิตคงขี่ม้าขาว ยกพลเข้าเมืองมาลุยโป้งๆชึ่งกับพระเจ้าพรหมทัต ก่อนระฆังแต่งงานจะดังสักห้าวินาที แต่พอดีนิทานเรื่องนี้ไม่ปรกติ พระเจ้าพรหมทัตจึงอภิเษกกับนางอรพินจนได้ เพียงแต่...คุณอรพินเธอมีเทคนิคพิเศษ ใช้คำอธิษฐานบอกว่า ถ้าใครไม่ใช่พระปาจิต เข้ามาหวังโอบกอดจูบลูบไล้เธอ ต้องโดนรังสีโคบอลต์ 60 พุ่งเข้าใส่จนเม็ดเลือดขาวตายหมด ด้วยเหตุนี้ แม้พระเจ้าพรหมทัตจะมีไข่แดงอยู่ในมือ แต่ก็เจาะไม่ได้ คงเฝ้ารอเวลาไปเรื่อย

          พระปาจิตแห่ขบวนขันหมากกลับมา พบว่านางอรพินโดนมือดีแย่งไปเจี๋ยน พระองค์โกรธมาก จึงเข้าไปหาพระเจ้าพรหมทัต บอกว่าเป็นพี่ชายนางอรพิน พระเจ้าพรหมทัตสงสัยว่าทำไมตอนอภิเษก เลี้ยงโต๊ะจีนตั้งห้าร้อยโต๊ะดันไม่มา พระปาจิตรีบบอกว่าช่วงนั้นไปเรียนต่อเมืองนอก ไม่เชื่อลองถามชาวบ้านได้ ตนอยู่บ้านยายบัวมาตั้งแต่นางอรพินยังไม่เกิด จะมาสงสัยอะไรกันอีกเล่า?

          พระเจ้าพรหมทัตหลงเชื่อ พาพระปาจิตไปพบกับนางอรพิน ทันทีที่เห็น สาวน้อยเผลออุทานว่า "พี่มาแล้วเหรอ" ต่อมาจึงเพี้ยนเป็น "พิมาย" ในที่สุด (เอ้อ...ดาวรู้สึกพิลึกยังไงก็ไม่รู้ค่ะ แต่นี่เป็นเรื่องตามนิทานจริงๆไม่ได้แต่งเติม)

          จากนั้นถึงงานเลี้ยง นางอรพินป้อนเหล้าจนพระเจ้าพรหมทัตสลบ พระปาจิตจัดแจงชักดาบออกมา ก่อนเชือดพระเจ้าพรหมทัตเสียตามกฎแห่งกรรม ก่อนพานางอรพินรอนแรมกลับนครธม

          สองหนุ่มสาวรอนแรมไปในป่ากว้าง ไม่ได้เจอะเจอหน้าผู้คนจวบจนวันหนึ่ง มีนายพรานโผล่ขึ้นมา เค้าชื่อ "พรานนกเอี้ยง" (ชื่อนี้ก็ตามตำนานเหมือนกัน ไม่ได้แต่งเอง) พอเจอหน้านางอรพินปุ๊ปก็หลงรักปั๊บ จัดแจงน้าวศรยิงตรงเผงไปโดนกลางอกพระปาจิต ล้มลงนอนชักก่อนสู่สวรรค์

          พรานนกเอี้ยงพานางอรพินจากไป แต่มารยาสาวมีหลายเล่มเกวียน นางแสร้งบอกนายพรานว่าเป็นเล็บขบเดินไม่ไหว โปรดหาลีมูซีนมารับชั้น คุณนกเอี้ยงไปเดินดุ่มๆตามทุ่งนา หวังหา S500 สักคันก็ไม่เจอ แต่ได้ควายกลับมาหนึ่งตัว ตนเองขึ้นขี่ มีนางอรพินซ้อนท้าย วิ่งกุบกับไปได้ไม่ไกล นางอรพินได้โอกาสดึงดาบออกมาจิ้มหลังพรานนกเอี้ยงเป็นรู ร้องว่าอู้ฮู...เธอ...หัวใจกระดาษ ก่อนเลือดพุ่งจู๊ดหมดตัวจนต้องตาย

          หลังจากฆาตกรรมพรานนกเอี้ยงและปล่อยควายกลับนา นางอรพินมาที่ศพพระปาจิต ครวญคร่ำรำพันน่าสงสารมาก เดือดร้อนถึงพระอินทร์และพระวิศสุกรรม ต้องแปลงร่างมาเป็นงูเห่ากับพังพอนต่อสู้กัน เมื่อฝ่ายหนึ่งพลาดท่าถูกกัดตาย อีกฝ่ายจะไปกัดแทะเปลือกไม้สมุนไพร มาพ่นใส่ให้ฟื้น ก่อนเริ่มยกสองต่อสู้กันใหม่ ผลัดกันฟื้นผลัดกันตายอยู่อย่างนั้น จนนางอรพินเกิดไอเดียปิ๊งกลางสมอง รีบไปแทะสมุนไพร นำมาเป่าใส่พระปาจิต จนฟื้นขึ้นมาครองรักกับนางดังเดิม

          ทั้งคู่เดินทางจนมาเจอแม่น้ำใหญ่ กำลังคิดว่ายน้ำข้าม ปรากฎว่ามีเรือลำหนึ่งผ่านมา มีคนขับเป็นตาเถร ผู้เห็นนางอรพินแล้วรู้สึกกระชุ่มกระชวย อยากได้มาไว้ลูบไล้เอาใจคนแก่ ตาเถรจึงรีบนำเรือไปเทียบตลิ่ง บอกว่าเดี๋ยวช่วยพาข้ามให้ แต่นั่งได้ทีละคนนะ น้องสาวคนนั้นเชิญก่อน ตามมารยาทที่ดี Lady First

          นางอรพินหลงเชื่อนั่งเรือไปหนึ่งเดียว ตาเถรแทนที่จะพาข้ามแม่น้ำ กลับหัวเราะเคี้ยกๆบอกว่าน้องจ๋า ทิ้งผัวคนเดิมเสียเถอะ ไปอยู่กับพี่ดีกว่า ว่าแล้วก็พายเรือกลับบ้าน นางอรพินไม่รู้ทำยังไง มองไปข้างลำน้ำเห็นต้นมะเดื่อ เลยแสร้งใช้มารยาหญิงเกวียนที่สาม บอกตาเถรว่าอยากกินมะเดื่อจัง ตาเถรหลงเชื่อปีนต้นมะเดื่อขึ้นไป นางรีบเอาหนามมาสะไว้ที่โคน ก่อนพายเรือหนีไป ปล่อยให้ตาเถรสะแด่วแห้วอยู่บนต้นมะเดื่อจนตาย แต่ก่อนตายยังมีแรงอธิษฐานว่า ชาติหน้ามีจริงอยากเป็นแมลงหวี่จัง จะได้อยู่ในลูกมะเดื่อ พอสุกตกลงมาแตกโพล๊ะ ตนจะได้บินไปตอมสาวๆ (ทำไมตาเถรกลัวหนามจนลงจากต้นไม้ไม่ได้? เอ้อ...นิทานค่ะนิทาน โปรดอย่าคิดมาก)

          นางอรพินกลับมาหาพระปาจิตไม่เจอ ได้แต่เศร้าใจ บอกว่าความงามของตนช่างทรมานนัก (อูย...เหมือนดาวเลย) ไม่อยากเป็นหญิงแล้ว ขอเป็นชายดีกว่า พระอินทร์ได้ยินดังนั้นเลยรีบพุ่งพรวดลงมา บอกนางว่าเอางั้นก็ได้ แต่ต้องลงมือเองนะ

          นางอรพิมเริ่มกรรมวิธีพิสดาร ควักนมทั้งสองข้างออกมา ปาเข้าป่าไปโลดเลย กลายเป็นต้น "นมนาง" จากนั้นนางจิกแก้มอวบอิ่มจิ้มลิ้มเป็นพวง เหวี่ยงทิ้งไปกลายเป็นต้น "แก้มอ้น" แต่แค่นี้ยังไม่สาใจ สาวน้อยจัดแจง...อึ๋ยส์...ควักโยนีขึ้นมาค่ะ ปาเข้าป่าอีกเหมือนกัน กลายเป็นต้น "โยนีปีศาจ" นัยว่าน่าสะพรึงกลัวมาก (โยนี - คงไม่ต้องแปลนะคะ)

          เมื่อกลายเป็นชาย นางร่อนเร่ไปเรื่อย จนเจอบ้านเมืองหนึ่งที่พระราชธิดาเพิ่งเดี้ยงไป ผู้คนเศร้าเสียใจอย่างมาก นางจึงไปหาพระราชา บอกว่าปล่อยหนูจัดการเองฮ่ะ ว่าแล้วก็เอาสมุนไพรที่เคยใช้กับพระปาจิต มาพ่นปู้ดๆใส่ศพพระราชธิดา เธอฟื้นขึ้นมา พระราชาเลยอยากให้นางอรพินแต่งงานด้วย แต่ซอรี่เสียใจเป็นไปไม่ได้ นางขอบวชเป็นพระแทน พร้อมทั้งสลักเรื่องของนางกับพระปาจิตไว้ที่ข้างฝา

          ความจะกล่าวถึงพระปาจิต ตามหานางอรพินไปทั่วทิศแต่ไม่เจอ มาหมดแรงที่วัดแห่งนี้ เห็นภาพสลักเข้าถึงร้องโจ๊ะพรึ่มๆ เข้าไปถามพระอรพิน เลยรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยความดีใจ นางอรพินจึงกลับไปตามหาอวัยวะบ่งบอกเพศหญิง ที่แขวนไว้ตามต้นไม้ต่างๆ นำมาประกอบใหม่ กลายเป็นเกรทมาชิงก้า โอ้ลัลล้า...กลายเป็นอรพินคนงามเช่นดังเดิม และแล้ว...นิทานเรื่องนี้ก็จบลงด้วยความสุข พระปาจิตกับนางอรพินกลับไปเคียงคู่กัน ครองนครธมต่อไปอีกนาน

          นิทานของนางอรพินที่ดาวเล่าไปทั้งหมดนี้ เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงเรียงนามของสถานที่ต่างๆมากมาย เช่น "ลำปลายมาศ" เป็นที่ทิ้งทองของหมั้นของพระปาจิต "ท่านางสระผม" ในพิมาย เป็นจุดที่นางอรพินมาสระผมเป็นประจำ บ้านนางเหริญหรือบ้านนางเดิน มีชื่อเรียกเพราะนางอรพินหันเดินที่นี่ (สำหรับคุณที่สงสัยว่าแล้วหัดคลานล่ะ...มีมั้ย? บอกได้เลยว่ามีที่ "บ้านถนนนางคลาน" ไงล่ะ)

          "ปรางค์พรหมทัต" ในปราสาทพิมาย ตั้งชื่อตามพระเจ้าพรหมทัต แถมยังมีรูปสลักข้างในที่ชาวบ้านเชื่อว่าเป็นรูปของพระเจ้าพรหมทัตและของนางอรพิน (แต่หลักฐานโบราณคดี เชื่อว่าเป็นรูปเหมือนของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 และของพระนางชัยราชเทวีผู้เป็นมเหสี ตามประวัติศาสตร์ไม่มีชื่อตัวละครต่างๆในนิทานเรื่องนี้)

          อ่านจบแล้ว...สนุกมั้ยคะ?

Copyright © 1999-2001 TalayThai.com All right reserved.