Last Update : Friday 16 February, 2001 2:14 PM

สวัสดี...สิมิลัน
เกริ่นนำ จดหมายจากดาว เกาะสี่ที่คิดถึง หินดอกไม้...เกาะหก สาหร่ายผมเขียว...ปะการังสีฟ้า ปูเอ๋ยปูน้อย มอสทะเลและหนอนท่อ กุ้งมังกรและสหาย เบี้ยแท้และเบี้ยเทียม สิงโตและปลาแพะ สินสมุทรและขี้ตังเบ็ด วัวและการ์ตูน ปูไก่อยู่ในป่า
เปิดโลกชายฝั่ง...อ่าวพังงา สายเดี่ยวเที่ยวเกาะสุรินทร์ เว็บบอร์ด

จดหมายจากดาว

          บนเกาะน้อยกลางทะเลใหญ่

          จากพี่หนูดาว สาวรอบเอว 23

          ถึงน้องอ้อน...อิๆ...น้องอร

          รอบเอวเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่อ้วนกว่าพี่ดาวแน่เลย

          น้องอรจ๋า...น้องอรที่คิดถึง นี่คือจดหมายจากหนูดาว พี่สาวสุดที่รักของน้องอร ในยามที่เริ่มเขียนนี้เป็นเวลาบ่าย ลมพัดมาแผ่วๆ พี่ดาวนอนคว่ำกระดิกเท้าอยู่บนระเบียงบ้านหูยง มีนกชาปีไหนทำตัวเป็นไก่กุ๊กๆ เดินจิกอะไรไม่รู้อยู่สองตัว มีแลนหรือตะกวดที่พี่เล็กบอกว่าใช่แน่ กำลังปีนต้นละมุดป่าอยู่หนึ่งตัว อีกตัวกำลังเดินอาฟเตอร์นูนวอร์คเสียงซวบซาบในพงหญ้า ห่างจากที่พี่ดาวนอนสักสิบวาเห็นจะได้ ลมพัดมาเฉื่อยๆ พาหนังตาของพี่ดาวปรือลง...ปรือลง แต่ต้องตัดใจมาเขียนจดหมายถึงน้องอรให้สำเร็จให้ได้ เพราะถูกจ้างมา นั่นคือประเด็นที่หนึ่ง อีกประเด็นหนึ่งคือพี่ดาวแสนจะคิดถึ้งคิดถึงน้องอร

          จากจุดที่เขียนจดหมาย พี่ดาวยังเห็นกระรอกไล่กวดกันบนกิ่งไม้ใหญ่ ที่ไม่รู้ว่าต้นอะไรเพราะไม่มีป้ายบอกไว้ คาดว่าอาจเป็นช่วงโอลิมปิคกระรอก เพราะในระยะสี่ห้าวันมานี้ พี่ดาวเห็นพวกเค้าไล่กวดกันประมาณพันตัวเห็นจะได้ ใครบอกว่าไปเกาะเห็นแต่ปลาอย่างเดียว ลองมาที่นี่สิ...สัตว์บกตรึม

          รู้มั้ย...พี่ดาวอยู่ไหนเอ่ย? อ๋อ...แน่ล่ะ พี่ดาวอยู่ในใจน้องอรแน่ แต่ตอนนี้ตัวพี่ดาวอยู่ที่หมู่เกาะแห่งหนึ่ง ห่างไกลชายฝั่งม้ากมาก เค้ามีชื่อเสียงกระฉ่อน ในฐานะหนึ่งในสิบจุดดำน้ำสวยที่สุดในโลก แม้วันนี้ตกกระป๋องเรียบร้อยแล้ว แต่พี่ดาวยังรักเกาะแห่งนี้ แต่น้อยกว่าน้องอรนิดเดียว (น้อยกว่าใครอีกคนด้วยล่ะ...ฮิๆ) เมื่อมีโอกาสได้มา หลังจากห่างหายไปหลายปี พี่ดาวเลยบรรจงเขียนเลิฟเล็ตเตอร์ My Sweat Similan เพื่อบรรยายเรื่องต่างๆ ให้รู้ไว้ ตามประสาคนที่รักกันปานจะกลืนกิน (เปรียบเปรยจ้ะ...ไม่ได้คิดอยากกินน้องอรจริงๆ หรอก)

          นักเขียนที่ดีต้องเริ่มต้นด้วยการเดินทาง สำหรับพี่ดาวมาจากกรุงเทพฯ ถ้าเป็นฝันก็เรียกว่าไนท์แมร์ออนเพชรเกษมสตรีทได้เต็มปาก เราขดกายมาในกระบะแคบๆ ของรถโฟร์วีล ที่ตั้งแต่ออกจากโรงงานมา ยังไม่เคยถูกน้ำล้างอย่างจงใจสักหน แปดชั่วโมงผ่านไป พี่ดาวขยับกายทีไรกระดูกลั่นกร๊อบ ชะเง้อคอดูข้างทางทีไรก็เห็นแต่ต้นยางสลับกับศพหมาตายแบบพุงแตกใส้ทะลัก จนอดรนทนไม่ไหว ร้องเสียงอ่อยๆถามพี่เล็กโชเฟอร์วัยทองเจ้าของคอลัมน์ “อิ่มท้องท่องไทย” ว่าเมื่อไหร่จะถึงคะพี่เล็ก ดาวจ๊ะจ๋าไม่ออกแล้ว พี่เล็กหันมาตอบทั้งที่กำลังขับสวนกับสิบล้อ บอกว่าเลยตะกั่วป่าแล้วล่ะ อีกแป๊ปเดียวก็ถึง รับรองไม่เกินยี่สิบนาทีแน่ มือชั้นนี้ไม่ต้องห่วง (พี่ๆ...ดูถนนด้วยพี่ รถเรายังไม่มีระบบนำร่องอัตโนมัตินะคะ)

          เลยตะกั่วป่าไปไม่กี่สิบกิโลเมตร มีป้ายเขียนไว้ว่าเลี้ยวขวาไปอุทยานฯหมู่เกาะสิมิลัน จากทางแยกเข้าไปแค่ 2-3 กิโลเมตร ถนนสิ้นสุดหน้าท่าเรือคอนกรีตชื่อ "ท่าเรือทับละมุ" ทั้งหน้าตาและสัดส่วนเหมือนที่น้องอรเคยเห็นเมื่อสี่ปีก่อน ไม่โตขึ้นสวยขึ้นเซ็กส์ขึ้นแต่ประการใด พาหนะข้ามเกาะของเราจอดรออยู่ งานนี้พี่ดาวมีโอกาสได้นั่งเรือ ที่ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสุดยอดของเรือกรมป่าไม้ รหัสหมายเลข 007 แฮ่ม...ไม่ใช่ นั่นมันมายเนมอีสบอนด์ จริงๆแล้วรหัส 701 ต่างหาก

          น้องอรจำได้มั้ย? คราวที่เราไปเกาะสุรินทร์ ตอนนั้นใช้เรือ 551 ขนาดเล็กกว่าเรือลำนี้สักครึ่งเท่า รู้สึกว่าถ้าเป็นเรือรหัส 5 จะเป็นเรือขนาดกลาง แต่ถ้าเป็นเรือรหัส 7 จะเป็นเรือขนาดใหญ่ ไม่รู้ถูกต้องมั้ย? ถ้าผิดขออภัยกรมป่าไม้ด้วยนะคะ

          เรือ 701 หน้าตาเหมือนเรือราชการทั่วไป พี่ดาวรู้ไต๋ดี ในเรือแบ่งเป็น 3 ส่วน ด้านท้ายเปิดโล่ง ใช้วางของกับนั่งรับลม ตรงกลางเรือติดแอร์ มีเก้าอี้และโต๊ะนั่งเล่น ส่วนหัวเรือเป็นห้องกัปตัน ชั้นล่างใช้วางของ ที่สำคัญคือมีเตียงด้วยล่ะ เพื่อให้กัปตันและคนเรือหลับปุ๋ย

          แต่ตอนนี้...พวกเค้ากำลังทำงานยุ่ง ขอพี่ดาวนอนดีกว่า ขณะที่คนอื่นนั่งสัปหงกให้ลมตีผมกระเจิง เป็นรังนกกระจอกหลังโดนเพอร์เฟ็คสตอม พี่ดาวกลิ้งสบายอยู่ห้องติดแอร์ใต้ท้องเรือ หลับตาแป๊ปเดียวก็ถึงแล้ว เพราะ 701 วิ่งได้เร็วตั้ง 24 น้อตหรือ 24 ไมล์ทะเลต่อชั่วโมง วิชา Navigation ที่พี่ดาวซบโต๊ะคาห้องเป็นประจำ สอนไว้ว่า 1 ไมล์ทะเลคือ 1.85 กิโลเมตร หมายถึงเรือลำนี้แล่นเร็ว 44 กม.ต่อชม. ใช้เวลาไม่ถึงสองชั่วโมง 701 ก็มาลอยลำอยู่หน้าเกาะสี่หรือเกาะเมียงเรียบร้อย

          น้ำสวยน้ำใส ฝูงปลาแหวกว่าย ชายหาดเป็นประกาย อูย...สวยจริงจัง อยากเห็นของจริง งานนี้ต้องคลิกสิคะ...น้องอร

Copyright © 1999-2001 TalayThai.com All right reserved.
comment to webmaster@talaythai.com