Last Update : Monday 1 October, 2001 8:41 AM

จระเข้แม่น้ำไนล์

ชื่อ		จระเข้แม่น้ำไนล์ (Nile Crocodile)
ชื่อวิทยาศาสตร์		Crocodylus niloticus
ความยาว (หัวตัว)		5.5 เมตร
น้ำหนัก		1,000 กิโลกรัม
อายุ		75 ปีเป็นอย่างน้อย
สืบพันธุ์		ออกไข่ 16-40 ฟอง ใช้เวลาฟัก 90 วัน

 

          วันจันทร์นี้เจอกับ Wild Life จระเข้ตัวใหญ่ๆจ้า แต่ไม่ใช่จระเข้เมืองไทย เป็นจระเข้เมืองนอก พบที่อาฟริกา ก่อนอื่นคงต้องเล่าว่าในทวีปนี้มีจระเข้ 3 ชนิด สองชนิดแรกตัวเล็กไม่ค่อยเจอ แต่ชนิดสุดท้ายมีอยู่ทั่วไป เจ้าของฉายามหาโหดแห่งลุ่มน้ำไนล์

          เนื่องจากเป็นเรื่องเมืองนอกล้วนๆ ผมเลยแถมความรู้ให้นิดหนึ่งตามประสา ชาวทะเลไทยบางคนอาจได้ยินคำว่า Alligator คิดว่าหมายถึงจระเข้หรือ Crocodile ความจริงทางชีววิทยา สัตว์ทั้งสองกลุ่มนี้ต่างกันนิดหน่อย Alligator ที่จระเข้ในอเมริกาเหนือ จุดเด่นคือเขี้ยวจะไม่โผล่ยื่นออกมาจากปาก แต่ถ้าเป็น Crocodile ฟันจะยื่นออกมาจากปาก สามารถมองเห็นแม้หุบปาก

          มาดูที่เท้าของจระเข้แห่งแม่น้ำไนล์กันบ้าง จุดเด่นอีกประการของจระเข้พันธุ์นี้คือเท้าหน้าไม่มีผังพืด เท้าหลังถึงมีผังพืด จระเข้เหล่านี้แหละครับเป็นสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่ยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาแทบไม่เปลี่ยนรูปร่างเลยมาตั้งแต่สมัยจูราสิคหรือเมื่อ 65 ล้านปีมาแล้ว

          จระเข้แม่น้ำไนล์ชอบอยู่ในแม่น้ำ (แหงล่ะ) ในทะเลสาบหรือบึงใหญ่ก็มีบ้าง ปรกติยามเช้ามักขึ้นมาผึ่งแดด เพราะพวกเขาเป็นสัตว์เลือดเย็น ต้องอาศัยแสงอาทิตย์ช่วยให้ความอบอุ่น แต่ในยามที่ร้อนเกินไป จระเข้อาจนอนอ้าปาก ให้ความร้อนได้มีทางออกบ้าง

          พวกเขาจะวางขึ้นมาวางไข่ตามริมฝั่งครับ เมื่อเวลาผ่านไปสามเดือน ไข่ถึงฟักออกมาเป็นตัว ระหว่างนี้อาจถูกหม่ำไปบ้างโดยตะกวดและพังพอน เมื่อลูกจระเข้เกิดก็มีสิทธิโดนสัตว์ใหญ่กิน กว่าจะเหลือรอดลงน้ำไม่เท่าไหร่ ยังกลายเป็นเหยื่อของสัตว์น้ำอื่นๆ เช่น ปลาดุกยักษ์อาฟริกา อัตรารอดจากไข่เติบโตมาเป็นจระเข้เต็มวัยเพียงแค่ 1 เปอร์เซนต์หรือน้อยกว่านั้น

          เมื่อกลายเป็นตัวเต็มวัยแล้ว คราวนี้ไม่ต้องกลัวอะไร เพราะเค้าใหญ่มาก จะหาใครไปล่าแทบไม่มี ยกเว้นอีกหนึ่งราชาแห่งบึง ได้แก่คุณฮิบโป หลายคนอาจสงสัย จระเข้เนี่ยนะกลัวฮิบโป แต่ในความจริง ฮิบโปถือเป็นสัตว์อันตรายมาก โดยเฉพาะเมื่อเค้าอยู่ในน้ำ แม้จะไม่กินคนหรือเนื้อสัตว์เป็นอาหาร แต่ฮิบโปอารมณ์หงุดหงิดง่าย อีกทั้งยังดุร้ายไม่ค่อยสบอารมณ์อะไรมากนัก ตัวอย่างเห็นชัดคือยามที่ผมนั่งเรือไปดูฮิบโป คนเรือรักษาระยะห่างเกิน 10 เมตร แต่พอไปดูจระเข้ ดีดดิ้นฟาดหางโผงผาง ระยะห่างแค่ 4-5 เมตรเอง คนเรือกลัวฮิบโปมากกว่าจระเข้เยอะ

          อาหารโปรดของจระเข้คือสัตว์ต่างๆที่ลงมากินน้ำ พวกเขาขึ้นบกได้ วิ่งบนบกได้ในระยะสั้นๆ แต่ไม่ใช่เดินไประยะห้ากิโลเมตรเพื่อจับม้าลายกิน ปรกติอยู่แถวชายน้ำครับ อาหารโปรดที่จระเข้ชอบมากคือสัตว์อะไรก็ได้ที่ข้ามแม่น้ำ โดยเฉพาะสัตว์อพยพพวกวัวกูนูหรือม้าลาย เวลาข้ามแม่น้ำจระเข้มักมากิน โดยงับขาแล้วหมุนตัวติ้วๆให้สัตว์จมน้ำตาย ก่อนจะกัดหรือสะบัดจนเหยื่อฉีกเป็นชิ้น แล้วอ้าปากกลืนลงคอไป จระเข้แทะไม่ได้นะครับ

          สำหรับภาพนี้เกิดขึ้นริมแม่น้ำ เมื่อเราไปนอนที่อุทยานฯ Shaba แถวนั้นอยู่ติดแม่น้ำ เค้ามีรั้วไฟฟ้าคอยกันจระเข้บุกด้วยล่ะ เวลาค่ำคืนหากเดินเลียบริมฝั่ง อาจส่องไฟเจอจระเข้ได้ เมื่อเจอแล้วผมเลยถือกล้องใส่แฟลชไปถ่ายภาพ จนได้ภาพนี้มาโดยบังเอิญ นับว่าสาสมใจมาก จริงๆแล้วยังมีภาพดีกว่านี้แต่กั๊กไว้ลงใน ATG อยากเห็นต้องติดตามครับ แฮ่ม

          เรื่องจระเข้ยังมีอีกมาก รวมทั้งจระเข้กินคนหลายเรื่อง รออ่านไปเรื่อยๆได้เจอแน่ Wild Life รู้แค่ชีวประวัติทั่วไปของคุณชาละวันแห่งแม่น้ำไนล์ แค่นี้พอก่อนนะครับ

 

ภาพถ่าย - ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์

	e-Card Wallpaper Screen | 640x480 | 800x600 | 1024x768 |

Copyright © 1999-2001 TalayThai.com All right reserved.