Fish of The Week

Last Update : Saturday 14 July, 2001 1:14 AM




		ภาพโดย : อนุวัต สายแสง

ปลาสากยักษ์



ชื่อวิทยาศาสตร์	Sphyraena barracuda
ชื่อสามัญ	Great Barracuda
ขนาด	2 เมตร
แพร่กระจาย	อ่าวไทย ทะเลอันดามัน
บริเวณที่พบ	ปลากลางน้ำ หากินใกล้พื้น
ความลึก	1-100 เมตร
อาหาร	กินสัตว์ โดยเฉพาะปลาต่างๆ
สถานการณ์	พบตามเกาะและกองหินใกล้น้ำ ปริมาณเริ่มน้อย
อนุรักษ์	ถูกตกไปมาก ควรงดเว้นการตกปลาในเขตอนุรักษ์
Fish Tip	มองตาปลาสาก...แล้วคุณจะหนาว

          ปลาสาก...ตัวนี้ขอเองครับ เพราะเพิ่งประจันหน้ามาหยกๆที่หินแดง ตัวเดียวไม่ว่า เจอทีเกิน 20 ตัว เรียกว่ามาเป็นฝูง แม้ตัวไม่ใหญ่สุดเท่าที่เคยเจอ แต่ฝูงใหญ่สุดเท่าที่เจอในทะเลไทยครับ

          ปลาสากยักษ์เห็นทีไรก็หนาวทุกที หลายคนรู้จักเค้าในนาม Barracuda ตามภาษาฝรั่ง เคยได้ยินว่าโหดมากดุมาก แต่จริงๆแล้วปลาสากไม่ได้จู่โจมเพราะหวังกินเรานะครับ ที่เคยได้ยินคือมีคนโดนชน...ก็เท่านั้น แต่ยังไม่เคยได้ยินมาปลาสากกัดใครง่ำๆๆจนตาย...สักรายเดียว (ยกเว้นในนิยาย อย่างนั้นไม่เกี่ยว)

          ปัญหาคือหน้าตาปลาสากเป็นประเภทปลาผู้ร้าย ยิ่งปลาสากยักษ์ยิ่งเป็นหัวหน้าผู้ร้าย ปากมีเขี้ยวโง้งน่ากลัว ร้ายสุดคือสายตา เป็นสายตาที่ไม่น่าไว้วางใจเลยแม้แต่น้อย

          ปลาสากเป็นปลาขี้สงสัย สมัยก่อนผมเคยดำน้ำที่ชุมพร มีปลาสากว่ายตามตั้งแต่เริ่มดำจนดำเสร็จ ตอนนั้นยังเป็นเด็กเอ๊าะๆก็กลัวเหมือนกัน ต่อมาเจอพวกเค้าเยอะขึ้น ก็เลยเริ่มชาชิน

          ปลาสากแบ่งง่ายๆเป็น 3 แบบ คือ สากเหลืองหรือน้ำดอกไม้ พวกนี้เจอบ่อยในอ่าวไทย โดยเฉพาะที่ชุมพร เกาะสมุย เกาะพะงัน เกาะเต่า ปรกติชุมพรจะเยอะสุด สมัยก่อนฝูงหนึ่งเป็นร้อยหรือหลายร้อยก็เคยเจอมาแล้ว ตัวยาวสักหนึ่งศอก รูปร่างเรียวๆคล้ายกระทุงเหวมากกว่า ล่าสุดผมถ่ายภาพมาได้ ถ้าชัดจะนำมาให้ชมกันนะครับ

          สากดำหรือ Black Barracuda ชนิดนี้ยาวสักหนึ่งเมตร มักอยู่เป็นฝูงหลายสิบหรือเป็นร้อยตัว พวกที่ชอบว่ายเป็นวงกลมรอบนักดำน้ำ แต่ก่อนเคยเจอบ่อย แต่ปัจจุบันน้อยลงเยอะมาก ริเชลิวหรือหินแดงที่เคยมีเยอะ...ก็ไม่ค่อยมีแล้ว สงสัยกลายเป็นต้มยำหมด

          สากยักษ์หรือเจ้าตัวที่คุณเห็นในภาพวาดของนายตี๋ ใหญ่สุดและน่ากลัวสุด แต่จริงๆไม่ดุอย่างที่คิด ในอ่าวไทยมักเจอตัวเดียว อย่างเก่งก็สามสี่ตัว ในอันดามันบางครั้งเป็นฝูง เช่น หินแดง ตอนนี้ยังมีแน่นอน

          ผมเคยเจอสากยักษ์ตัวหนึ่งที่ริเชลิว ช่วงนั้นเป็นตอนเอลนิโญ่ ยังจำได้ติดตาติดใจ เพราะใหญ่มาก ใหญ่มหาใหญ่ ลอยตัวอยู่กลางน้ำเป็นท่อนซุง เราเข้าไปใกล้ๆก็ไม่ว่ายหนีไปไหน แต่จ้องตาเรา ผมไม่ได้ภาพมาเพราะ...เพราะ...บอกตามตรงคือไม่กล้าถ่าย ตัวเค้าใหญ่มากแถมยังไม่ว่ายหนี ลอยนิ่งๆเฉยๆ กลัวถ่ายแล้วแสงแฟลชวาบ เค้าจะพุ่งเข้าลุย แม้โอกาสมีน้อยมากหรือไม่มีเลยก็ได้ แต่ข้าพเจ้ากลัวจ้ะ

          ปลาสากจะลอยตัวเป็นฝูงนิ่งๆตอนกลางวัน กลางคืนออกหาอาหารแบบโดดๆ แยกย้ายกันไป อาหารที่เห็นชัดเพราะเห็นมากับตาตัวเองคือ ปลานกแก้ว ที่นอนหลับอยู่ตามที่ต่างๆ โดยไม่ระมัดระวังเข้าซอกเข้ามุม ปลาสากว่ายผ่านมา งับกร๊อบแรกนกแก้วเหลือแต่หัวกับหาง อีกหนึ่งกร๊อบหมดตัว เค้าใช้เวลากินประมาณ 15 วินาที สำหรับปลานกแก้วยาวเกือบศอก คิดเอาเองแล้วกันครับว่าฟันคมขนาดไหน?

          เรื่องของปลาสากยังมีอีกเยอะ แต่ Fish of The Week ต้องจำกัดเรื่องไว้นิด เผื่อภายภาคหน้าจะรวมเล่ม จะได้มีเรื่องเขียนเพิ่ม ไม่งั้นเดี๋ยวไม่มีคนซื้อ...แย่เลย

          รูปปลาสากที่ถ่ายภาพได้ ยังไม่ได้เอาลงเลยครับ อดใจรอสักเดี๋ยว อาทิตย์หน้าสัญญาว่าได้ Wallpaper กับ e-card ชุดใหม่แน่นอนจ้ะ

          บ๋ายบาย...ปลาสาก

เชิญร่วมโหวตปลาประจำสัปดาห์